Φίλες και φίλοι,
Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε ο Στέφανος Κασσελάκης στο πολιτικό σκηνικό εντυπωσιαστηκα εστιάζοντας στα θετικά χαρακτηριστικά του.
Θεώρησα πως έχει εξαιρετικό επικοινωνιακό χάρισμα χωρίς υπεροψία γεγονός που εκτιμώ στους ανθρώπους και έτσι επιλέγω να συναναστρέφομαι και εγώ.
Φυσικά τότε, δεν μπορούσα να στηρίξω την άλλη πλευρά που διεκδικούσε την ηγεσία γιατί μετά από 12 χρόνια στον ΣΥΡΙΖΑ είχα καταλάβει το χάσμα που υπήρχε ανάμεσα μας ως προς την αντίληψη για την πολιτική αλλά και ως προς την συμπεριφορά στον Αλέξη Τσίπρα.
Στήριξα λοιπόν τον Στέφανο Κασσελάκη στις εκλογές για την ανάδειξη του ως προέδρο του ΣΥΡΙΖΑ με όλες μου τις δυνάμεις και έτσι συνέχισα μέχρι σήμερα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πραξικοπηματική συμπεριφορά αυτών που έσωσαν το σπίτι τους,
αλλά μάλλον άλλαξαν απλά την κλειδαριά με μόνο αποτέλεσμα να παρακαλάνε για μια θέση στην νέα εξοχική κατοικία.
Ως μέλος της κεντρικής επιτροπής τότε δεν δέχτηκα να μπω σε αυτό το μαυσωλείο κατασπατάλησης της Δημοκρατίας.
Μαζί με πολλούς άλλους ήμασταν από τους πρώτους που ξεκινήσαμε να χτίζουμε το Κίνημα Δημοκρατίας και τα καταφέραμε με πολύ κόπο, καθημερινή παρουσία στον Ταύρο και σε ότι με αφορά καθημερινή τηλεοπτική παρέμβαση για να υπερασπίζομαι με την ψυχή μου αυτά που πίστευα αλλά και να στηρίζω τον Στέφανο. Ανέλαβα μια ευθύνη την οποία υπηρέτησα μέχρι την τελευταία στιγμή.
Σήμερα αν κοιτάξω δίπλα μου δεν υπάρχει κανείς από αυτούς που ήμασταν κάθε μέρα εκεί στα δύσκολα, απλά γιατί εκεί μας οδήγησε η συνείδηση μας και πιστέψαμε πως θα δημιουργήσουμε κάτι νέο καθαρό και δημοκρατικό.
Συνήθως ο αρχιτέκτονας φεύγει πρώτος…εγώ επέλεξα να φύγω τελευταία, όχι από αδυναμία αλλά από ευθύνη για τα θεμέλια που σχεδιάσαμε αλλά δυστυχώς αυτά στενεψαν.
Δεν μίλησα μέχρι σήμερα και ούτε πρόκειται να επεκταθω σε λεπτομέρειες γιατί πιστεύω ακράδαντα πως οι διαφωνίες είναι για να λύνονται εντός. Όταν όμως υπάρχει πεδίο επίλυσης τους. Δεν μπορώ πλέον να είμαι μέρος μιας προσπάθειας με την οποία δεν ταιριάζω.
Δεν υπήρξα ποτέ θεατής των εξελίξεων ούτε υπηρέτης “κλειστών ομάδων” που συνηθίζεται να στερούνται πολιτικής σκέψης.
Αναπόφευκτα, δεν θα το κάνω ούτε τώρα.
Ταυτόχρονα έφυγα από ένα χώρο λόγω των αποκλεισμών των λίγων στους πολλούς και δεν επιτρέπω κάτι τέτοιο να επαναληφθεί. Όταν ένας πολιτικός χώρος μοιάζει με αυτό που ήθελε να πολεμήσει δεν αφήνει επιλογές, απλά σε κάνει να έρθεις αντιμέτωπος με την αξιοπρέπεια σου. Προσωπικά δεν την χαρίζω σε κανέναν.
Το όνειρο μου δεν είναι να γίνω μέρος μιας μικρής εσωκομματικής εσωστρέφειας απέναντι στην ιδεολογία και τις αξίες μου.
Τον Στέφανο Κασσελάκη τον στήριξα πολύ όπως επίσης χάρηκα και με την πρόσφατη αθώωση του. Είμαι καλά με την συνείδηση μου γιατί το έλεγα από τότε όταν άλλοι απέφευγαν να το υποστηρίξουν στις μεγάλες μάχες.
Θα παραμείνω πάντα το πολιτικό παιδί του πιο χαρισματικού ηγέτη που πέρασε από την Ελλάδα, δεν είναι άλλος από τον Ανδρέα Παπανδρέου και παραιτούμαι από αναπληρώτρια εκπρόσωπος τύπου ενώ αποχωρώ και από το Κίνημα Δημοκρατίας, σήμερα Δημοκράτες – Προοδευτικό κέντρο, με μια δική του φράση γεμάτη θάρρος και συναίσθημα που αποτελούν κινητήριες δυνάμεις για την ζωή…
“Τις αποφάσεις για το μέλλον μας πρέπει να τις παίρνουμε εμείς, με το κεφάλι ψηλά, χωρίς φόβο αλλά με πάθος.”
Ευχαριστώ όλους τους ανθρώπους που με αγκάλιασαν σε αυτόν τον χώρο. Η συναναστροφή και αλληλεπίδραση είχε μόνο αληθινά και υπέροχα χαρακτηριστικα. Ελπίζω ο Στέφανος Κασσελάκης να σταματήσει ο ίδιος τα τρολ που προσπαθούν να κατασπαράξουν όποιον διαφωνεί. Αλλά και αν δεν το κάνει δεν πειράζει.
Έφη Μιχελάκη
Μέχρι σήμερα Αν. Εκπρόσωπος τύπου των Δημοκρατών – Προοδευτικό κέντρο
