Να συνεχιστεί η αναζήτηση της αλήθειας, αλλά να σταματήσει η δημόσια φασαρία γύρω από έναν άνθρωπο που δεν βρίσκεται πια εδώ. Αυτή ήταν η ουσία της τοποθέτησης της Δήμητρας Γαλάνη για τον Γιώργο Μαζωνάκη. Μιλώντας στο «Studio στις 3» του ΣΚΑΪ, η σπουδαία ερμηνεύτρια δεν στάθηκε μόνο στον καλλιτέχνη που έβλεπε πάνω στη σκηνή. Μίλησε για τον άνθρωπο που γνώρισε, τον φίλο της, την αυθεντικότητά του και εκείνη τη σπάνια ποιότητα που θεωρεί ότι τον έκανε να ξεχωρίζει αμέσως.
«Ο Γιώργος ήταν ένα παιδί, ήταν ένα υπέροχο μαγκάκι», είπε, περιγράφοντάς τον ως έναν άνθρωπο καθαρό, προσγειωμένο και βαθιά δεμένο με τις ρίζες του.
Η ίδια όμως θέλησε να πει και κάτι ακόμη. Ότι η αγάπη για τον Γιώργο Μαζωνάκη και η ανάγκη να αποδοθούν ευθύνες, όπου αυτές προκύψουν από τη Δικαιοσύνη, δεν χρειάζεται να μετατρέπονται σε έναν ατελείωτο δημόσιο θόρυβο γύρω από τη μνήμη του.
Η Δήμητρα Γαλάνη ήταν ιδιαίτερα σαφής όταν η συζήτηση πέρασε σε όσα εξακολουθούν να δημοσιοποιούνται γύρω από τις συνθήκες του θανάτου του.
Δεν ζήτησε να σταματήσει η έρευνα. Αντίθετα, μίλησε για την ανάγκη να αποδοθούν ευθύνες. Εκείνο που αμφισβήτησε ήταν η συνεχής δημόσια έκθεση της υπόθεσης και ο τρόπος με τον οποίο αυτή επηρεάζει τους ανθρώπους που πενθούν.
«Ας αφήσουν τον κόσμο να τον πενθήσει. Ας αφήσουν εμάς που τον αγαπήσαμε να πάμε να του αφήσουμε ένα λουλουδάκι», είπε, χαρακτηρίζοντας όλο αυτό το κλίμα «ανθρωποφαγικό».
Η φράση που συμπύκνωσε περισσότερο από κάθε άλλη τη θέση της ήταν άμεση.
«Να αφήσουν την ψυχή του να ησυχάσει».
Η δικαστική έρευνα για τις συνθήκες του θανάτου του τραγουδιστή συνεχίζεται. Δύο γιατροί έχουν κριθεί προσωρινά κρατούμενοι και αντιμετωπίζουν βαρύ κατηγορητήριο, χωρίς αυτό να συνιστά καταδίκη ή τελεσίδικη κρίση για την ποινική τους ευθύνη.
Η διάκριση έχει ιδιαίτερη σημασία και για όσα είπε η Γαλάνη. Η ίδια εξέφρασε την προσωπική της θέση για την ανάγκη απόδοσης ευθυνών. Η τελική κρίση ανήκει στις αρμόδιες δικαστικές Αρχές.
Μακριά από την υπόθεση του θανάτου, η Δήμητρα Γαλάνη επέστρεψε στον άνθρωπο που είχε γνωρίσει.
«Είχε μια αυθεντικότητα, καθαρότητα, πατούσε στη γη. Δεν είχε χάσει ούτε τη ρίζα του», ανέφερε.
Η επιλογή της λέξης «μαγκάκι» περιγράφει ακριβώς αυτή την πλευρά που θέλησε να φωτίσει. Όχι τον διάσημο τραγουδιστή, αλλά τον άνθρωπο πίσω από την εικόνα.
Ο Μαζωνάκης είχε χτίσει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες περσόνες της ελληνικής μουσικής, με εκκεντρικές εμφανίσεις, έντονο προσωπικό ύφος και μια σκηνική παρουσία που ήταν αδύνατο να περάσει απαρατήρητη.
Η Γαλάνη όμως επιμένει ότι πίσω από αυτή την εικόνα δεν είχε χαθεί η επαφή με την πραγματικότητα.
Και ίσως εκεί βρίσκεται ένα μέρος της εξήγησης για τη σχέση που δημιούργησε με το κοινό του.
«Είχε star quality – Ήταν γεννημένος, έλαμπε»
Για τη Δήμητρα Γαλάνη, η επιτυχία του δεν εξηγούνταν μόνο από τα τραγούδια.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε κάτι που δεν διδάσκεται εύκολα.
«Ο Γιώργος είχε star quality. Ήταν γεννημένος, έλαμπε», είπε.
Η ίδια περιέγραψε τη δύναμη της παρουσίας του πάνω στη σκηνή με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Ακόμη κι αν κάποιος δεν αγαπούσε το τραγούδι που ερμήνευε εκείνη τη στιγμή, ήταν δύσκολο να πάρει τα μάτια του από πάνω του.
Δεν απέδωσε αυτή την έλξη σε τεχνάσματα ή σε μια κατασκευασμένη εικόνα.
«Ήταν αυθεντικός, δεν καμωνόταν», τόνισε.
Αυτή η περιγραφή συναντά και τον τρόπο με τον οποίο τον είχε αποχαιρετήσει ο ΣΚΑΪ, μιλώντας για έναν «μοναδικό και αυθεντικό» καλλιτέχνη και για έναν συνεργάτη που είχε γίνει φίλος του σταθμού. Ο αποχαιρετισμός του ΣΚΑΪ στον Γιώργο Μαζωνάκη είχε κινηθεί ακριβώς γύρω από αυτή τη διπλή εικόνα. Τον μεγάλο τραγουδιστή και τον άνθρωπο πίσω από τον καλλιτέχνη.
Η κουβέντα άνοιξε στη συνέχεια σε ένα ευρύτερο ερώτημα που ξεπερνά τον ίδιο τον Μαζωνάκη.
Τι θαυμάζει κανείς σε έναν καλλιτέχνη. Το έργο ή τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από αυτό.
Η θέση της Δήμητρας Γαλάνη ήταν ξεκάθαρη.
«Άλλο το έργο, άλλο η προσωπικότητα».
Όπως εξήγησε, έχει υπάρξει πολλές φορές μπροστά σε σημαντικούς δημιουργούς των οποίων η προσωπικότητα μπορεί να ήταν δύσκολη, παράξενη ή γεμάτη αντιφάσεις. Αυτό δεν σημαίνει για την ίδια ότι πρέπει να ακυρωθεί το καλλιτεχνικό αποτύπωμα που άφησαν.
Η τέχνη κρίνεται από αυτό που παράγει και από το κατά πόσο μετακινεί την αισθητική, τη σκέψη και τον πολιτισμό, όπως υποστήριξε.
Στην περίπτωση του Μαζωνάκη, ωστόσο, η δική της αφήγηση ένωσε τα δύο κομμάτια. Δεν μίλησε μόνο για έναν σημαντικό performer. Μίλησε με αγάπη και για τον άνθρωπο που είχε γνωρίσει πίσω από αυτόν.
Η Γαλάνη επέστρεψε αρκετές φορές σε ένα στοιχείο που θεωρεί σημαντικό. Την αγάπη του κόσμου για τον Μαζωνάκη.
Αυτή η σχέση φάνηκε με τον πιο άμεσο τρόπο και στο τελευταίο αντίο στη Νίκαια, όταν πλήθος κόσμου βρέθηκε στην περιοχή για να τον αποχαιρετήσει.
Για τη Δήμητρα Γαλάνη, αυτή είναι και η πλευρά στην οποία πρέπει πλέον να δοθεί χώρος.
Στην αγάπη των φίλων του και των ανθρώπων που τον άκουσαν, τον ακολούθησαν και τον ένιωσαν δικό τους επί δεκαετίες.
Η απαίτηση να ερευνηθούν όσα συνέβησαν και να λειτουργήσει η Δικαιοσύνη μπορεί να συνυπάρχει με αυτή την ανάγκη. Δεν χρειάζεται, στη δική της ανάγνωση, ο άνθρωπος να εξαφανιστεί πίσω από την υπόθεση.
Ίσως γι’ αυτό η πιο ανθρώπινη φράση της συνέντευξης δεν αφορούσε ούτε την καριέρα ούτε τη δικαστική εξέλιξη.
Αφορούσε έναν φίλο.
«Ήταν ένα υπέροχο μαγκάκι».
