Μπροστά σε ένα γεμάτο ΟΑΚΑ, η Άννα Βίσση βρέθηκε για λίγα λεπτά απέναντι σε ίσως τον πιο δύσκολο «καλεσμένο» που θα μπορούσε να έχει σε μια συναυλία. Τον εαυτό της πριν από σχεδόν έξι δεκαετίες. Στις γιγαντοοθόνες εμφανίστηκε η 17χρονη Αννούλα από την Κύπρο, μέσα από ασπρόμαυρο υλικό της εποχής που τραγουδούσε και έπαιζε πιάνο στο ΡΙΚ.
Με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης, η εικόνα απέκτησε φωνή και ξεκίνησε ένας σκηνοθετημένος διάλογος ανάμεσα στη νεαρή κοπέλα που μόλις ξεκινούσε και στη γυναίκα που στεκόταν το 2026 στη μέση ενός σταδίου γεμάτου δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους.
Ήταν μία από εκείνες τις στιγμές όπου η τεχνολογία είχε τελικά τη μικρότερη σημασία. Το πραγματικό εύρημα ήταν ότι για λίγο η συναυλία σταμάτησε να μιλά για επιτυχίες, αριθμούς και δεκαετίες καριέρας και έθεσε μια πολύ πιο απλή ερώτηση. Τι θα έλεγε η Άννα Βίσση στο κορίτσι που ήταν πριν γίνουν όλα αυτά;
Από το ΡΙΚ σε ένα γεμάτο ΟΑΚΑ
Η σκηνή ξεκίνησε με χιούμορ.Η νεότερη εκδοχή της Βίσση κοίταξε τον σημερινό εαυτό της και σχολίασε τα μαλλιά της, πριν προσπαθήσει να καταλάβει σε ποια χρονιά βρίσκεται.Όταν έμαθε ότι είναι το 2026, η επόμενη απορία της ήταν ακόμη πιο εύστοχη. Αν εξακολουθεί να τραγουδά.Η απάντηση δεν χρειαζόταν πραγματικά να δοθεί.
Γύρω από τη σημερινή Άννα Βίσση βρίσκονταν περισσότεροι από 95.000 άνθρωποι, σε μια συναυλία που είχε ξεκινήσει με τη θεαματική κάθοδό της από ψηλά μέσα στη βροχή. Το ΟΑΚΑ ήταν από μόνο του η απάντηση στη 17χρονη κοπέλα που αναρωτιόταν αν τελικά συνέχισε να τραγουδά.
Η συγκεκριμένη επιλογή της παραγωγής ήταν πιο πετυχημένη από μια συνηθισμένη αναδρομή καριέρας.Θα μπορούσαν απλώς να προβληθούν παλιές φωτογραφίες, εξώφυλλα δίσκων και στιγμές από συναυλίες. Αντί γι’ αυτό, η αναδρομή απέκτησε συνομιλητή. Η 17χρονη Βίσση δεν εμφανίστηκε σαν ένα μουσειακό κομμάτι μιας μεγάλης καριέρας, αλλά σαν κάποια που μπορούσε ακόμη να ρωτήσει τη σημερινή Άννα αν όλα εκείνα τα όνειρα άξιζαν τη διαδρομή.
Η ίδια η τεράστια παραγωγή είχε σχεδιαστεί ώστε να κοιτά ταυτόχρονα προς το παρελθόν και το παρόν. Η σκηνή 360 μοιρών, οι γιγαντοοθόνες και το οπτικό υλικό χρησιμοποιήθηκαν σε ολόκληρο το live για να μετατρέψουν την πορεία της τραγουδίστριας σε μέρος της αφήγησης της βραδιάς. Η σκηνή του ΟΑΚΑ και η ιδιαίτερη κατασκευή της είχαν άλλωστε προκαλέσει συζήτηση ήδη πριν από τη συναυλία.
Όμως κανένα τεχνικό στοιχείο δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τη στιγμή που δύο εκδοχές του ίδιου ανθρώπου εμφανίστηκαν στην ίδια «σκηνή».
«Εμένα με αγαπάς ή με έχεις ξεχάσει;»
Η πραγματική κορύφωση ήρθε στο τέλος του διαλόγου.Η μικρή Αννούλα δεν ρώτησε πόσους δίσκους έκανε, πόσες συναυλίες γέμισε ή πόσο γνωστή έγινε.Ρώτησε κάτι πολύ πιο προσωπικό.«Εμένα με αγαπάς ή με έχεις ξεχάσει;»
Εκεί η σκηνή σταμάτησε να λειτουργεί ως ένα εντυπωσιακό AI trick.Η ερώτηση ακουμπά κάτι πολύ πιο οικείο ακόμη και για όσους δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με την καριέρα της Βίσση. Όσο ένας άνθρωπος αλλάζει, προχωρά και απομακρύνεται από την ηλικία στην οποία ξεκίνησε να ονειρεύεται, υπάρχει πάντα η απορία αν έχει διατηρήσει κάτι από εκείνον τον παλιό εαυτό ή αν τον άφησε κάπου πίσω.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση η αντίθεση ήταν σχεδόν κινηματογραφική.Στη μία πλευρά βρισκόταν ένα κορίτσι 17 ετών από την Κύπρο, μπροστά σε ένα πιάνο στο ΡΙΚ.Στην άλλη, η ίδια γυναίκα βρισκόταν το 2026 στο κέντρο του Ολυμπιακού Σταδίου, έχοντας περάσει δεκαετίες πάνω σε σκηνές.
Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη στιγμή ήταν πιο δυνατή από μια απλή επίδειξη Τεχνητής Νοημοσύνης. Το AI ήταν απλώς το μέσο που επέτρεψε να στηθεί μια συνομιλία την οποία στην πραγματικότητα όλοι κάνουμε κάποια στιγμή μόνοι μας.
Στη μεγάλη συναυλία υπήρχαν πολύ πιο θεαματικά στιγμιότυπα. Η εντυπωσιακή είσοδος, η βροχή, η σκηνή 360 μοιρών και η συγκινητική αφιέρωση στον Γιώργο Μαζωνάκη ήταν μερικά μόνο από όσα συνέβησαν μέσα στη βραδιά.
Η συνομιλία με τη 17χρονη Αννούλα, όμως, είχε κάτι που δεν μπορούσε να προσφέρει κανένα μεγαλύτερο σκηνικό.Έβαλε για λίγα λεπτά δίπλα δίπλα την αρχή και το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης ζωής. Και η πιο ουσιαστική ερώτηση δεν ήταν τελικά αν η 17χρονη Άννα μπορούσε να φανταστεί ότι κάποτε θα γέμιζε το ΟΑΚΑ.
Ήταν αν η γυναίκα που το κατάφερε θυμόταν ακόμη εκείνο το κορίτσι.
