Ο Νίκος Καρβέλας σπάει τη σιωπή του για την απουσία του από τη μεγάλη συναυλία της Άννας Βίσση στο ΟΑΚΑ και περιγράφει τη δική του εκδοχή για όσα προηγήθηκαν. Ο δημιουργός υποστηρίζει ότι ενημερώθηκε πως δεν θα λάμβανε αμοιβή και, λίγες ώρες πριν από τη συναυλία, ότι οι αρχικές θέσεις του ίδιου και των προσκεκλημένων του είχαν αλλάξει.
Η πιο προσωπική αναφορά του αφορά την Άννα Βίσση. Όπως αναφέρει στην εκτενή ανακοίνωσή του, όταν ρώτησε αν εκείνη γνώριζε για όσα συνέβαιναν, του μεταφέρθηκε από τη Νίκη Βίσση ότι ήταν ενήμερη. Ο ίδιος περιγράφει με μία λέξη το συναίσθημά του, «Συντριβή», και εξηγεί ότι τελικά δεν πήγε στη συναυλία.
Ο Νίκος Καρβέλας εξηγεί γιατί δεν πήγε στο ΟΑΚΑ
Ο Καρβέλας ξεκινά την τοποθέτησή του από την πολυετή προσωπική και καλλιτεχνική σχέση του με την Άννα Βίσση. Όπως σημειώνει, έχει γράψει, συνθέσει και ενορχηστρώσει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας της, ενώ υποστηρίζει ότι 47 από τα 50 τραγούδια της συγκεκριμένης συναυλίας ήταν δικές του δημιουργίες.
Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτή η κοινή πορεία βασιζόταν επί χρόνια στη συνεννόηση για τον τρόπο, τον χώρο και τον χρόνο παρουσίασης των τραγουδιών. Στη νέα ανακοίνωσή του υποστηρίζει ότι αυτή η σχέση έχει αλλάξει και δηλώνει χαρακτηριστικά ότι «η Άννα έχει πάρει μία κατεύθυνση» σε καλλιτεχνικό επίπεδο και στη δημόσια παρουσία της με την οποία δεν συμφωνεί.
Ο δημιουργός εκφράζει ανοιχτά τη διαφωνία του και με τη φιλοσοφία της συναυλίας στο ΟΑΚΑ. Αναφέρει ότι είχε προβληματιστεί από την αρχή για έναν τόσο μεγάλο χώρο και επικρίνει τις τιμές εισιτηρίων που, όπως γράφει, έφταναν έως τα 400 ευρώ. Για τον ίδιο, η μουσική του πρέπει να παραμένει λαϊκή και προσιτή, με άμεση σχέση ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό.
Στο ίδιο πλαίσιο απορρίπτει την αντίληψη ενός μεγάλου θεάματος στο οποίο τα τραγούδια περνούν σε δεύτερη θέση. Πρόκειται για μια καλλιτεχνική διαφωνία που ο ίδιος παρουσιάζει ως βαθύτερη από όσα ακολούθησαν γύρω από τα οικονομικά και τη δική του παρουσία στη συναυλία.
Στη συνέχεια περνά στο ζήτημα της αμοιβής. Ο Καρβέλας υποστηρίζει ότι λίγες ημέρες πριν από τη συναυλία και ενώ, όπως λέει, η Άννα Βίσση τού είχε ζητήσει να μη συμμετάσχει στις μουσικές πρόβες στο ΟΑΚΑ, ενημερώθηκε ότι δεν θα λάμβανε αμοιβή από την παραγωγή λόγω του υψηλού κόστους της διοργάνωσης.
Ο ίδιος αναφέρει ότι ζητούσε την αμοιβή που είχε συμφωνηθεί σε αντίστοιχες προηγούμενες περιπτώσεις, ανεξάρτητα από τα δικαιώματα που εισπράττει μέσω του οργανισμού συλλογικής διαχείρισης που τον εκπροσωπεί ως δημιουργό.
«Η Άννα ήταν ενήμερη» λέει ο Νίκος Καρβέλας
Παρά το κλίμα που είχε δημιουργηθεί, ο Νίκος Καρβέλας αναφέρει ότι πείστηκε από ανθρώπους του περιβάλλοντός του να παραστεί τελικά στη συναυλία για να τιμήσει το κοινό. Τότε, σύμφωνα πάντα με τη δική του περιγραφή, σημειώθηκε το περιστατικό που τον έκανε να αλλάξει οριστικά απόφαση.
Λίγες ώρες πριν από την έναρξη, όπως ισχυρίζεται, ενημερώθηκε από πρόσωπο που μιλούσε για λογαριασμό της εταιρείας παραγωγής ότι ο βασικός χρηματοδότης και παράγοντες της παραγωγής δεν επιθυμούσαν να καθίσει δίπλα τους. Ο ίδιος υποστηρίζει ακόμη ότι τα αρχικά εισιτήρια τόσο του ίδιου όσο και των οικείων και προσκεκλημένων του είχαν ακυρωθεί και αντικατασταθεί με θέσεις που χαρακτηρίζει υποδεέστερες.
Ο Καρβέλας αναφέρει ότι αρνήθηκε να δεχθεί αυτή την αλλαγή και επέμεινε ότι θα καθόταν στις αρχικές θέσεις. Όταν ρώτησε αν θα του απαγόρευαν την είσοδο και την πρόσβαση σε αυτές, υποστηρίζει ότι η απάντηση που έλαβε ήταν καταφατική.
Σε εκείνο το σημείο, όπως περιγράφει, θέλησε να μάθει αν η Άννα Βίσση γνώριζε για την κατάσταση. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Νίκη Βίσση τού μετέφερε ότι η τραγουδίστρια ήταν ενήμερη. «Μια λέξη μόνο μπορεί να εκφράσει αυτό που αισθάνθηκα» γράφει και χρησιμοποιεί τη λέξη «Συντριβή». Μετά από αυτό αποφάσισε να μην παραστεί στη συναυλία.
Ο δημιουργός προχωρά και σε έναν ακόμη ισχυρισμό για όσα ακολούθησαν. Αναφέρει ότι μετά τη συναυλία τού τέθηκε ως προϋπόθεση για την καταβολή οποιασδήποτε αμοιβής να υπογράψει ότι δεν θα έκανε δημόσια αρνητική αναφορά στην Άννα Βίσση, με πρόβλεψη χρηματικής ποινής σε διαφορετική περίπτωση. Ο ίδιος δηλώνει ότι αρνήθηκε.
Η δημόσια τοποθέτησή του δεν περιορίζεται επομένως σε μια οικονομική διαφωνία. Ο Νίκος Καρβέλας περιγράφει μια βαθύτερη καλλιτεχνική απόσταση από την Άννα Βίσση και συνδέει τις επόμενες κινήσεις του με την υπεράσπιση του έργου του και του σεβασμού που θεωρεί ότι δικαιούται ως δημιουργός. Οι αναφορές για τη στάση της παραγωγής και την ενημέρωση της Άννας Βίσση αποτελούν τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα.
Αναλυτικά η ανακοίνωση του Νίκου Καρβέλα:
«Τις τελευταίες ημέρες, διαδίδονται πολλά και ανακριβή ως προς την απουσία μου από τη συναυλία στο Ολυμπιακό Στάδιο με ερμηνεύτρια την Άννα Βίσση.
Απέναντι στις ανακρίβειες που ακούγονται, έχω υποχρέωση να τοποθετηθώ. Ακόμη και αυτοί που δεν τους αρέσουν τα τραγούδια μου ή δεν με συμπαθούν, δεν μπορούν να αμφισβητήσουν πως όταν μιλάω, μιλάω με, υπερβολική ίσως, ειλικρίνεια και αμεσότητα.
Έτσι θα κάνω και τώρα. Η σχέση μου με την Άννα Βίσση, καλλιτεχνική και προσωπική, είναι γνωστή. Έχω συνθέσει, γράψει και ενορχηστρώσει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, το σύνολο της δισκογραφίας της. Έχω βιώσει μαζί της και τις μεγάλες επιτυχίες, αλλά και τις δύσκολες στιγμές της επαγγελματικής μας πορείας.
Αυτή η κοινή πορεία έχει αποτυπωθεί μέχρι σήμερα σε όλες τις συναυλίες και εμφανίσεις της Άννας, όπως αποτυπώθηκε και στην επιλογή των τραγουδιών της συναυλίας στο ΟΑΚΑ: τα 47 από τα 50 τραγούδια που ερμήνευσε η Άννα είναι δικές μου δημιουργίες. Στην κοινή διαδρομή μας με την Άννα, έως σήμερα, λειτουργούσαμε με πλήρη συνεννόηση και ενότητα. Όλα αυτά τα χρόνια, οι επιλογές για το πώς, πού και πότε θα παρουσιαστούν τα τραγούδια μου αποφασίζονταν από κοινού μεταξύ μας.
Η Άννα καταλάβαινε και εμένα και τη μουσική μου. Γι’ αυτό το λόγο, σπάνια υπήρχε οποιαδήποτε απόκλιση ή διαφωνία ανάμεσά μας. Όλα αυτά, δυστυχώς, φαίνονται να έχουν αλλάξει.
Η Άννα έχει πάρει μία κατεύθυνση, τόσο σε επίπεδο καλλιτεχνικό όσο και σε επίπεδο δημόσιας παρουσίας, που δεν με βρίσκει σύμφωνο. Οι ως τώρα συναυλίες μας είχαν στο επίκεντρό τους τη δύναμη των τραγουδιών, την ερμηνεία της Άννας και, πάνω από όλα, την αλληλεπίδραση του κοινού με τη μουσική μας.
Είναι αλήθεια ότι κατά καιρούς έχουμε κάνει με την Άννα μεγάλες και εντυπωσιακές παραγωγές. Όμως το μέγεθος και ο εντυπωσιασμός δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός.
Όταν η Άννα με ενημέρωσε για τη συναυλία που ήθελε να κάνει στο ΟΑΚΑ, προβληματίστηκα ιδιαίτερα. Πίστευα ότι το κοινό μας δεν θα απολάμβανε πραγματικά τα τραγούδια μας σε έναν τέτοιο τεράστιο χώρο. Πολύ περισσότερο όταν οι τιμές των εισιτηρίων έφταναν μέχρι και τα 400 Ευρώ.
Σέβομαι απόλυτα όσους στερήθηκαν για να αγοράσουν εισιτήριο για τη συναυλία αυτή. Αλλά εγώ αντιλαμβάνομαι την τέχνη μου ως μια τέχνη λαϊκή και προσιτή. Με το κοινό να ευχαριστιέται την αμεσότητα και να διασκεδάζει μαζί και δίπλα με τους καλλιτέχνες.
Δεν μπορώ να δεχτώ ότι όσοι δεν μπορούν να δώσουν πολλά χρήματα θα καταλήξουν να ακούνε τα τραγούδια μου από θέσεις με μειωμένη ως καθόλου ορατότητα, σε ένα αχανές γήπεδο. Άλλο να προσφέρεται ένα ωραίο θέαμα, και άλλο τα τραγούδια να γίνονται δευτερεύον, συνοδευτικό υλικό για ένα φαραωνικό «υπερθέαμα» εικόνας που το παρακολουθείς από γιγαντοοθόνες. Δεν είναι θέμα επιλογής «χώρων».
Είναι σύγκρουση μεταξύ τελείως διαφορετικών προθέσεων και οραμάτων. Σύγκρουση μεταξύ δύο ασύμβατων καλλιτεχνικών αντιλήψεων. Αρέσουν δεν αρέσουν, τα τραγούδια μου έχουν μια δόση απειθαρχίας και, αυτό που λένε (ή μου καταλογίζουν), μια δόση «τρέλας». Αυτή είναι η δική μου καλλιτεχνική γλώσσα. Πότε προκλητικά, πότε αστεία, πότε απλά και πότε πιο συνθετικά περίπλοκα, πότε συγκινητικά και πότε «θεατρικά», τα τραγούδια μου απαιτούν έναν πηγαίο αυθορμητισμό. Δεν θέλω να τα βλέπω καλογυαλισμένα, ούτε θέλω να τα δω να γίνονται αλατοπίπερο για κοσμικές εκδηλώσεις της οικονομικής ελίτ.
Κάποιοι πρόλαβαν να «διαρρεύσουν» διάφορα για οικονομικές διαφορές μου με την εταιρεία παραγωγής, νομίζοντας, ίσως, πως θα «μεταθέσουν» τη συζήτηση από την βαθιά καλλιτεχνική διαφωνία που πλέον χαρακτηρίζει τη σχέση μας με την Άννα. Ίσως, από την άλλη πλευρά, να διέρρευσαν όσα διέρρευσαν, θεωρώντας πως θα διστάσω να αναφερθώ και στο θέμα αυτό. Αν με ήξεραν καλύτερα, θα γνώριζαν ότι δεν διστάζω ποτέ μπροστά στην αλήθεια. Βιοπορίζομαι από τη δουλειά μου. Και η δουλειά μου είναι να γράφω τραγούδια.
Ο δημιουργός θα πρέπει να αμείβεται για τη δουλειά του, όπως πρέπει να αμείβεται οποιοσδήποτε άνθρωπος εργάζεται. Έτσι άλλωστε δουλεύαμε πάντοτε με την Άννα. Αυτή ήταν η συμφωνία που τηρούσαμε στις προηγούμενες συναυλίες (Καλλιμάρμαρο): ελάμβανα αμοιβή και αυτό ανεξάρτητα από τα δικαιώματα του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης που με εκπροσωπεί, ως συνθέτη και στιχουργό.
Λίγες μόλις ημέρες πριν την πραγματοποίηση της συναυλίας και ενώ η Άννα εντελώς απρόσμενα μου είπε να μην συμμετάσχω στις μουσικές πρόβες στο ΟΑΚΑ, μου παρουσίασαν ως τετελεσμένο γεγονός ότι δεν θα έπαιρνα καμία αμοιβή από τη συναυλία, με την αιτιολογία ότι η παραγωγή υπήρξε πολύ ακριβή. Αδυνατώ να κατανοήσω το γιατί η ενοικίαση εξοπλισμού και χώρου και η πληρωμή μουσικών, συντελεστών και τεχνικού προσωπικού συνιστά κόστος, ενώ η αμοιβή του δημιουργού των 47 από τα 50 τραγουδιών της συναυλίας δεν συγκαταλέγεται στο κόστος που οφείλει να έχει προϋπολογίσει η εταιρεία παραγωγής.
Πρώτη φορά σε όλα αυτά τα χρόνια που είμαι στον χώρο, ακούω παραγωγό να δηλώνει τελεσιγραφικά στον δημιουργό ότι δεν θα πληρωθεί επειδή το κόστος του παραγωγού είναι μεγάλο. Και μάλιστα για μια συναυλία που ο ίδιος ο παραγωγός επέλεξε να κάνει, χωρίς καν να ρωτήσει τον δημιουργό. Τους ενημέρωσα, από πλευράς μου, ότι δεν ζητούσα τίποτα περισσότερο από το να πάρω τη συμφωνημένη αμοιβή που είχα πάρει σε ανάλογες περιπτώσεις και που φυσικά ήταν σε πλήρη γνώση της εταιρείας παραγωγής μέσω της Άννας. Γρήγορα κατάλαβα πως το οικονομικό θέμα ήταν απλώς η πρώτη πράξη μιας γενικότερης προσβλητικής συμπεριφοράς εναντίον μου.
Ωστόσο, πείστηκα από το περιβάλλον μου να πάω στη συναυλία, παρά το αρνητικό κλίμα που ήδη υπήρχε με την εταιρεία παραγωγής, για να τιμήσω το κοινό. Λίγες μόλις ώρες πριν την έναρξη της συναυλίας, έλαβα ενημέρωση από πρόσωπο που μιλούσε για λογαριασμό της εταιρείας παραγωγής, ότι ο βασικός χρηματοδότης και παράγοντες της εταιρείας παραγωγής δεν επιθυμούσαν να καθίσω δίπλα τους, ούτε εγώ ούτε καν οι οικείοι και προσκεκλημένοι μου, και ότι είχαν ακυρώσει τα αρχικά εισιτήρια όλων μας και τα είχαν αντικαταστήσει με νέα εισιτήρια, σε νέες θέσεις, απομακρυσμένες και υποδεέστερες από τις αρχικές.
Στο πλαίσιο της επικοινωνίας αυτής, απάντησα το αυτονόητο: ότι η ενέργειά τους ήταν απόλυτα προσβλητική για εμένα και ότι θα ερχόμουν στη συναυλία, και θα καθόμουν, και εγώ και οι προσκεκλημένοι μου, στις αρχικές μας θέσεις. Η απάντηση που έλαβα είναι ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Όταν ρώτησα επί λέξει «Και τι θα κάνετε; Θα μου απαγορεύσετε να μπω και να καθίσω στη θέση μου;», η απάντηση που πήρα ήταν ότι, πράγματι, αυτό θα καλούνταν να κάνουν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και ότι, στην περίπτωση αυτή, παύει οποιαδήποτε συζήτηση επί του οικονομικού. Το τελειωτικό χτύπημα που δέχθηκα, σε προσωπικό επίπεδο, ήταν όταν ζήτησα να μάθω αν η Άννα γνώριζε για αυτή την απαράδεκτη συμπεριφορά και μου μεταφέρθηκε από την Νίκη Βίσση ότι ναι, ήταν ενήμερη. Μια λέξη μόνο μπορεί να εκφράσει αυτό που αισθάνθηκα: Συντριβή. Ακόμα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι η Άννα συναίνεσε σε μια τόσο μεγάλη απρέπεια εναντίον μου. Φυσικά , δεν πήγα στη συναυλία.
Η τελευταία πράξη της προσβλητικής συμπεριφοράς που μου επιφύλαξαν ήλθε μετά την ολοκλήρωση της συναυλίας. Χωρίς να έχει συμφωνηθεί τίποτα τέτοιο μεταξύ μας, έθεσαν ως προϋπόθεση, για να μου καταβάλουν οποιαδήποτε αμοιβή, να υπογράψω ότι δεν θα έκανα καμία δημόσια αρνητική αναφορά στην Άννα, και μάλιστα με απειλή ποινής χιλιάδων ευρώ εφόσον έκανα κάτι τέτοιο. Φυσικά δεν δέχθηκα να απαρνηθώ την ελευθερία της γνώμης μου και να την ανταλλάξω με χρήμα. Και μάλιστα με χρήμα που δεν μου το «χάριζαν», αλλά ήταν η αμοιβή που δικαιούμουν ως δημιουργός των τραγουδιών. Καμία πρόθεση δεν είχα και δεν έχω να προσβάλω τον οποιονδήποτε.
Προσβολή δεν είναι να εκφράζεσαι ελεύθερα και ειλικρινά. Προσβολή είναι να απαιτούν από σένα να μην μιλάς και να μην εκφράζεις τη γνώμη σου. Ο δημιουργός ενός καλλιτεχνικού έργου έχει δικαίωμα να αμείβεται και δεν πρέπει να ντρέπεται για αυτό. Έχει, επίσης, χρέος να υπερασπίζεται την ακεραιότητά του έργου και τις συνθήκες παρουσίασής του. Έχει χρέος και δικαίωμα να επιλέγει το πώς το έργο του πλαισιώνεται αισθητικά, κοινωνικά και ιδεολογικά. Έχει δικαίωμα, όποτε το κρίνει σκόπιμο, να εκφράζει αμφιβολίες και αντιρρήσεις στην περίπτωση που αυτή η πλαισίωση έρχεται σε σύγκρουση με τις καλλιτεχνικές προθέσεις, την προσωπικότητα και την κοινωνική στάση του.
Καταλήγοντας, νομίζω ότι γίνεται σαφές από όσα ανέφερα, ότι τόσο αυτό το δελτίο τύπου, όσο και οι επόμενες κινήσεις μου, αποσκοπούν στην υπεράσπιση του έργου μου και στην απόδοση στο πρόσωπό μου του σεβασμού που μου αναλογεί ως δημιουργού».
