Η νύχτα του ελληνικού τραγουδιού σπάνια φωτίζεται από κάτι άλλο πέρα από προβολείς. Όμως αυτή τη φορά, ο προβολέας στράφηκε αλλού. Ο Στέφανος Παπαδόπουλος, γνωστός ως Stef, αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή του και να καταγγείλει τον Γιώργο Μαζωνάκη για ανήθικες προτάσεις και χειρονομίες. Το έκανε χωρίς φανφάρες, χωρίς δημοσιότητα, με τη βαρύτητα ενός ανθρώπου που δείχνει να μην αντέχει πια το “όλα μένουν μεταξύ μας”.
Η μήνυσή του, λίγες ώρες πριν από την πρεμιέρα του Μαζωνάκη στην «Ακτή Πειραιώς», δεν είναι απλώς μια νομική κίνηση. Είναι μια πράξη ρήξης με μια κουλτούρα που για δεκαετίες έκρυβε τα πάντα πίσω από τη σκηνή, στα καμαρίνια και στα “έλα μωρέ, έτσι είναι αυτά”. Ο Stef δεν μίλησε για εκδίκηση. Μίλησε για ηθική δικαίωση. Για να πει ότι ό,τι συνέβη, συνέβη, και πως αυτό αρκεί για να ειπωθεί.
Η λεπτή γραμμή ανάμεσα στη δημοσιότητα και την αξιοπρέπεια
Στον θόρυβο που ακολούθησε, ειπώθηκαν πολλά. Για likes που πάτησε ο νεαρός τραγουδιστής, για παρερμηνείες, για σκοπιμότητες. Η υπεράσπιση του Μαζωνάκη, διά του δικηγόρου του, απάντησε ότι ένα “like” δεν υποβαθμίζει μια σοβαρή υπόθεση, δείχνοντας πως η στρατηγική θα είναι ψύχραιμη και θεσμική. Κι όμως, πίσω από τη νομική γλώσσα υπάρχει ένα κοινωνικό ρήγμα. Τι σημαίνει να καταγγέλλεις κάποιον που έχει εξουσία, φήμη, και σκηνή;
Ο Stef δεν είναι σταρ. Είναι κάποιος που προσπαθεί να σταθεί, να ακουστεί, να τραγουδήσει. Και ίσως γι’ αυτό η φωνή του έχει ιδιαίτερο βάρος. Γιατί δεν έρχεται από θέση δύναμης, αλλά από ανάγκη.
Ένα βράδυ πριν τα φώτα ανάψουν
Η πρεμιέρα του Μαζωνάκη στην «Ακτή Πειραιώς» έγινε, όπως πάντα, με λάμψη, μουσική, κοινό. Όμως πάνω από το πρώτο του τραγούδι θα αιωρείται ένα ερώτημα που η ελληνική showbiz αποφεύγει χρόνια να κοιτάξει, πόσο εύκολα σβήνουν τα όρια ανάμεσα στη σαγήνη και στην κατάχρηση;
Η υπόθεση θα περάσει από τα δικαστήρια, αλλά ό,τι κι αν αποφανθεί η Δικαιοσύνη, ένα πράγμα έχει ήδη αλλάξει. Ένας νεαρός τραγουδιστής, που θα μπορούσε απλώς να σωπάσει, μίλησε. Και μέσα στη βοή της πιάτσας, αυτή η φωνή ακούστηκε καθαρά.
