Οι άνθρωποι περνούν τη ζωή τους αναρωτώμενοι γιατί οι σχέσεις τους φαίνονται τόσο περίπλοκες. Οι συζητήσεις μετατρέπονται σε καβγάδες χωρίς προειδοποίηση. Οι φίλοι φαίνονται απόμακροι. Τα μέλη της οικογένειας απομακρύνονται. Οι συνάδελφοι τους αποφεύγουν στο διάδρομο.
Τα περισσότερα άτομα δεν συνδέουν ποτέ αυτά τα μοτίβα με τη δική τους συμπεριφορά.
Ο καθένας μαθαίνει τρόπους αλληλεπίδρασης από την παιδική ηλικία, απορροφώντας στυλ επικοινωνίας από γονείς, δασκάλους και συνομηλίκους χωρίς να αμφισβητεί αν αυτές οι προσεγγίσεις λειτουργούν πραγματικά. Μερικές από αυτές τις μαθημένες συμπεριφορές χτίζουν μια σύνδεση. Πολλές άλλες τη διαβρώνουν σιγά σιγά.
Εδώ είναι 4 κακές συμπεριφορές που έχουν κάποιοι άνθρωποι αλλά… δεν τις παραδέχονται ποτέ
Μιλούν απότομα
Η φωνή ενός ατόμου γίνεται πιο έντονη όταν οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν αμέσως κάτι. Οι λέξεις γίνονται κοφτές και δυνατές, εκφωνημένες με το είδος της υπερβολικής σαφήνειας που συνήθως προορίζεται για πολύ μικρά παιδιά ή άτομα που δεν μιλούν καλά τη γλώσσα.
Κάποιος που χρησιμοποιεί αυτόν τον τόνο πιστεύει πραγματικά ότι είναι αποτελεσματικός. Γιατί να χάνει χρόνο με αστεϊσμούς όταν το άλλο άτομο χρειάζεται σαφώς άμεση εξήγηση; Η πιο δυνατή ένταση και το απλοποιημένο λεξιλόγιο φαίνονται απαραίτητα για να περάσει το μήνυμα σε κάποιον που προφανώς δεν παρακολουθεί τη συζήτηση.
Δικαιολογίες για την κακή τους συμπεριφορά
Αντί να ακούσουν πώς έχουν προκαλέσει κακό, αρχίζουν να καταγράφουν νοερά όλα όσα έχει κάνει λάθος το άλλο άτομο. Η αντίδρασή τους γίνεται μια σειρά συγκρίσιμων αδικημάτων, που εκφράζονται με την πεποίθηση ότι αυτό με κάποιο τρόπο κάνει τις δικές τους πράξεις αποδεκτές.
Αυτά τα άτομα πιστεύουν ειλικρινά ότι είναι δίκαια και ισορροπημένα. Γιατί να επωμιστούν όλη την ευθύνη όταν το άλλο άτομο έχει και ελαττώματα; Η επισήμανση αμοιβαίων ατελειών μοιάζει με την αποκατάσταση της δικαιοσύνης σε μια άδικη κατάσταση. Η αντίδραση φαίνεται απολύτως λογική επειδή όλοι κάνουν λάθη.
Χρήση «αστείων»
Το χιούμορ γίνεται το όπλο όταν κάποιος θέλει να εκφράσει κριτική χωρίς να αναλαμβάνει την ευθύνη. Κάνουν καυστικά σχόλια με ένα χαμόγελο, εκφράζουν γνήσια απογοήτευση μέσα από ατάκες και τυλίγουν τις απογοητεύσεις τους σε γέλια.
Όταν κάποιος αντιδράσει, η απάντηση έρχεται αμέσως: «Αστειευόμουν!». Η κατηγορία μετατοπίζεται στο άλλο άτομο επειδή είναι πολύ ευαίσθητο, πολύ σοβαρό ή ανίκανο να δεχτεί ένα αστείο. Άλλωστε, το αστείο τους παρέχει πλήρη προστασία από την ευθύνη.
Επιλεκτική μνήμη… για τις δικές του πράξεις
Η μνήμη λειτουργεί διαφορετικά… για διαφορετικούς τύπους γεγονότων. Κάποιος μπορεί να θυμηθεί με σαφήνεια κάθε προσβολή που έχει λάβει, κάθε αθετημένη υπόσχεση που έδωσαν άλλοι και κάθε στιγμή που ένιωσε ότι αδικήθηκε ή κακομεταχειρίστηκε από τους ανθρώπους στη ζωή του.
Εν τω μεταξύ, τα δικά του πληγωτικά λόγια εξαφανίζονται από τη μνήμη. Τα σκληρά πράγματα που έλεγε κατά τη διάρκεια των καβγάδων γίνονται ασαφείς λεπτομέρειες που πιθανότατα δεν ήταν και τόσο άσχημες ούτως ή άλλως.
