50 νέα ποιήματα (Α’ μέρος)

Δημήτρης Αγγελής

ΔΙΠΛΟΥΣ ΕΡΩΣ

I.

Τα λεμόνια στο σκοτάδι σου λάμπουν, στην κλεψύδρα η άμμος σου σώνεται. Το πάτωμα γέμισε από χθες σαλιγκάρια και σπόρους ροδιού, πάνω απ’ το καλοριφέρ αποξηραίνονται μικρά μπουκέτα λουλουδιών και σκουριασμένα κλειδιά. Είναι αυθόρμητα Πέμπτη, όλα αλλάζουν, απ’ το παράθυρο βλέπεις μόνο δρυοκολάπτες. Τι περιμένεις; Έλα να λούσουμε τη ζέβρα και να ταΐσουμε λωτούς τον ρινόκερο. Έλα να καρφώσουμε μήλα στα κέρατα της ελάφου για τα Χριστούγεννα. Έλα με αγάπη αυτάρεσκη κι ανυπόφορη. Αν σου μιλήσω θα είναι

με αχόρταγα μάτια.

II.

Λευκά περιστέρια προσευχής σε τριγυρίζουν. Κρατάς ένα κερί που στάζει. Λερώνεις το χιόνι. Μοιάζεις μ’ ελάφι που ξεδιψάει σκύβοντας πάνω από λιμνούλα λάβας ηφαιστείου. Απλώς, μοιάζεις μ’ ελάφι. Από μια παραθαλάσσια κωμόπολη σου γράφω γράμματα για τη νέα χρονιά. Πάλι και πάλι πως μου λείπεις. Για ν’ ακριβολογούμε, δεν γράφω, δεν παραβαίνω την υπόσχεση. Απλώς στον φάκελο εσωκλείω αποξηραμένα λουλουδάκια του αγρού. Χθες τα μάζεψα, σήμερα έχουν ήδη πεθάνει. Είμαι σίγουρος πως θα καταλάβεις:

Η ζωή δεν μπορεί να συνεχιστεί όπως την ξέραμε.

Χρύσα Αλεξοπούλου

ΕΡΩΤΙΚΟ

Συνεχίζω να παλεύω
με τον έρωτα.

Εκείνος αντιστέκεται
Κρύβεται πίσω από τον καημό.
Ντύνεται κοστούμι
την έλλειψη και κυκλοφορεί,
ωραιοπαθής, μες στο είναι μου.

Συνεχίζω να παλεύω
με τον έρωτα.
Αν τον νικήσω,
δεν θα υπάρχει πια…

Γιώργος Αλισάνογλου

[ ΜΙΚΡΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ / ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ]
(απόσπασμα από τη σύνθεση «Μπουένος Άιρες, Μιλάνο»)

Ήσουν ξυπόλυτη στο δωμάτιο –
ένα αιλουροειδές στη σιωπή

ξάπλωσες ως συνήθως στο κρεβάτι με μια ερωτική σιγουριά –
σαν να το έχεις κάνει χιλιάδες φορές –
κι άφησες το πόδι να γείρει, να φανεί
εγώ κοίταζα
όχι από επιθυμία του σώματος· όχι μόνο
αλλά από κάτι πιο παλιό, πιο τελετουργικό
από εκείνη την ανάγκη που δεν μπορείς να την εκφράσεις
χωρίς να φανείς ποθολάγνος

δεν ξέρω γιατί με τραβούν τα πόδια σου τόσο πολύ
το πέλμα, ο αστράγαλος, αυτή η μικρή κοιλάδα
ανάμεσα στα δάχτυλα, η κομψή καμάρα που κάτω της
περνούν μικρά πουλιά του δάσους

κάποτε τα φιλώ, προσεκτικά,
όπως άλλοι φιλοτεχνούν ερωτικά γράμματα
ή προσεύχονται σε θεούς τη νύχτα·
τα φιλώ χωρίς προσμονή – χωρίς απαίτηση

σκέφτομαι ότι τα πόδια πατούν στη γη·
είναι το μοναδικό μέλος του σώματος
που σε φέρνει σε επαφή με το χώμα
με την χωμάτινη-γείωση μιας θεάς
η θεά είναι ερωτική, σαγηνευτική, ανθρώπινη·
επειδή είναι θεά χωμάτινη

τα πόδια σου είναι
εκεί ακριβώς που αρχίζεις·
κι εγώ σ’ αγαπώ
από την αρχή.

Ελίνα Αφεντάκη

ΔΙΑΠΛΟΥΣ

Ώρες τη ζύγιζα με τα μάτια.
Ώρες που έγιναν χρόνια.
Σήμερα θα τη διασχίσω, μονολόγησα
–αιθρία, τη μέρα της απόφασης–
Δεν επέστρεψα ποτέ. Άξεινος πόντος η καρδιά σου.

Ειρήνη Βακαλοπούλου

ΤΗΞΗ

Αν σε σκεφτώ, θα ’ναι καλοκαίρι –
μια μακρινή γιορτή
ή ένα μαύρο, ιδιωτικό λουλούδι.

Για να λευκάνω την πληγή σου, λέω,
να την ανοίξω στο φως.

Κάπου τελείται ο θρίαμβος
της αγάπης μας.
Όλα γύρω παράφωνα·
κι όμως σε βλέπω
ως το πρώτο, το ωραιότερο πράγμα
που έμαθα ποτέ.

Το ατελεύτητο:
το αίμα σου πάνω στο σώμα μου.
Σύμμαχός σου τώρα, παίρνω θέση.

Ένα ακόντιο,
λιγότερο φιλικό από τη γλώσσα,
λιγότερο φιλικό
από το ράμφος του γρηγορότερου πουλιού.
Απ’ το ασημένιο λεπίδι του άστρου
η πορεία μου –
από το ένα σου άκρο
στο άλλο, βαθιά.

Νερό σε αφθονία·
χτύπα τη στάχτη.
Τη μοναδική πορεία της φωτιάς
από το ένα σου άκρο στο άλλο,
βαθιά.

Άννα Βασιάδη

ΚΛΙΝΟΠΑΛΗ

Ξέρεις τι είναι δύσκολο;
Οι ανόητες –σχεδόν ανυπόστατες– κουβέντες
που ανταλλάσσουμε όταν έχεις τελειώσει
και ψάχνεις τρόπο να σηκωθείς, να γλιτώσεις
την οποιαδήποτε παραπανίσια επαφή.
Το στόμα σου σχηματίζει ένα αμήχανο τόξο
ενώ εγώ μοιάζω με το θήραμα που πλέον
άνευρο
έχει αφήσει την τελευταία μεγάλη ανάσα του.

Γιώργος Βέης

Ο ΑΝΕΠΙΔΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΕΜΜΟΝΩΝ

Τον πιάνει συχνά αδιάβαστο
δεν θυμάται καν
από πού έχει αρχίσει να τρέχει
το φιλί
από το στήθος ή το στόμα
για παράδειγμα
κι όλο λέει να βάλει σημάδι
τη δεξιά θηλή
όπως άλλωστε του είπε κι εκείνη
μα όλο ξεχνάει
ακόμα και τ’ όνομά του
τόσο μπερδεμένος στο δάσος της
ένας άστεγος πλέον
που νομίζει ότι είναι απλώς
η γλώσσα.

Γεράσιμος Βουτσινάς

ΑΧ ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ

Της μιλάω μ’ ενθουσιασμό για το Μόντε Ολιβέτο Ματζόρε και τον Τζοβάνι Μπάτσι. Προσπαθώ να της περιγράψω πόσο μοιάζει στη γυναίκα με το γαλάζιο φόρεμα σε μια νωπογραφία της νότιας πτέρυγας. Τη στιγμή που είμαι έτοιμος να εξομολογηθώ τον έρωτά μου, ο πλανόδιος που μόλις μπήκε στο καφέ σκύβει πάνω απ’ το τραπέζι κι αρχίζει να παίζει δυνατά ακορντεόν, τραγουδώντας με την αγριοφωνάρα του «άσ’ τα τα μαλλάκια σου». Ο Μπάτσι τελικά είχε επιτυχία, όμως καθώς στριφογυρίζω στο κρεβάτι ανυπόμονος, εκείνη καταφθάνει μασουλώντας ένα σάντουιτς-παντόφλα, ενώ τα ψίχουλα πέφτουν στο γυμνό της στήθος. Γυρνώντας στο σπίτι απ’ την Ακαδημίας, περνάω μπροστά απ’ το Πνευματικό Κέντρο με την ομπρέλα κατεβασμένη στο ύψος των ματιών. Είναι βαθιά μεσάνυχτα, κάνει ψοφόκρυο κι η μύτη του αγάλματος στάζει. Λογικό: ο Παλαμάς συναχώθηκε.

Ελένη Γαλάνη

ΠΕΝΘΕΣΙΛΕΙΑ

(Play some romantic music for those two brave fighters
Wrapped around each other here like lovers, like old friends reuniting
Like drunks lunging when the last bar closes – Pat Boran, Greek Vase)

Κάποτε θα καταλάβεις πόσο σε αγάπησα
σε κάποιο μπαρ στα Εξάρχεια την ώρα που τελειώνει η μουσική
ή σε έναν άδειο δρόμο στην Πλάκα –χαράματα– όταν και οι τουρίστες ακόμη
θα έχουν αποσυρθεί
στην πλατεία Βάθης, στην λεωφόρο Συγγρού, στην παραλιακή –
σε κάποιο φιλικό σπίτι στην Κόρινθο, στην Τήνο, στην Καλιφόρνια
στην ιταλική επαρχία
σε κάποιο βαρετό λογοτεχνικό συμπόσιο
ο εισηγητής θα διαβάζει χωρίς έκφραση ένα δοκίμιο
για την ποίηση όταν ξαφνικά
θα αισθανθείς το βάρος απ’ το σώμα μου στις παλάμες σου
και θα καταλάβεις πόσο σε αγάπησα και
θα με αγαπήσεις κι εσύ

θα καταλάβεις τότε ξαφνικά πόσο σε αγάπησα
και θα με κρατήσεις για πρώτη φορά
(όπως σ’ εκείνο το αρχαίο αγγείο)
στην αγκαλιά σου
όπως ο Αχιλλέας την
Πενθεσίλεια

–νεκρή–

Ευριπίδης Γαραντούδης

ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΞΥΛΙΝΗ ΣΚΕΠΗ

Η πόλη θ’ ανατέλλει στα όνειρά μας
σε απόσταση αναπνοής απ’ τις ζωές μας
κάτω απ’ την ξύλινη σκεπή η κάθε νύχτα
θα γλιστρά προς το φως το ξημέρωμα
κι η μαύρη κόμη με τα κελαηδίσματα
θα ορίζει το ύψος του ορίζοντα
εκεί που φτάνει το άπειρο μέχρι το μαξιλάρι.

Βάλια Γκέντσου

ΓΟΝΙΜΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

ώρα τρίτη πρωινή
σε αφήνω να πλαγιάζεις δίπλα μου
μαύρος πάνθηρας ζωντανεύεις
χρυσάφι από πίνακα του Klimt
με ρουθουνίζεις
έτοιμο θήραμα

και ως έρωτας αγγελόκτιστος
σκαρφαλώνεις λόφους εφηβι-
κών προσμονών
μόνον επειδή η νύχτα υγρή
σαν ευγενής αλήθεια φάνταζε

όμως κλίνω ήσυχα τα βλέφαρα αφού
αγάπησα και τα σκοτάδια σου
όπως τα νεογέννητα το γάλα
κι εσύ φορτωμένος στην πλάτη
τα χίλια χρόνια
ν’ αγαπήσεις ήταν τη σιωπή μου.

Κώστας Γουλιάμος

ΕΙΣ ΔΙΟΡΘΩΣΙΝ ΕΡΩΤΙΚΟΥ ΒΙΟΥ

Έρωτας είναι το βαθύ πηγάδι και τα σεπτά περιβόλια
Με αγρίμια κρυμμένα χαράματα σε πέτρες πάνω σε πέτρες
Π’ άλλοτε γίνονται των ερπετών λατρεία κι άλλοτε ήλιος των πταισμάτων
Και αέρας κεκαθαρμένος χωρίς σκόνη ελαφρότερος παρά ποτέ
Μ’ εκείνο το τίμιο αίμα του ύστατου χρόνου
Ώσπου να φθάσεις ελαφρύτερη σε σίγουρο δρόμο
Ενώ ο αέρας ολόγυρα θωπεύει το αιφνίδιο θήραμα
Οργή του νου ενός σκύλου σαν βγήκε απ’ το κορμί του

Ω το εύσπλαχνο σύννεφο κράμα πυρφόρο
Θέλει τη σάρκα σου ν’ αρπάξει
Και τα βαθιά μου γεράματα που γδέρνουν το φεγγάρι.

Σοφία Διονυσοπούλου

ΔΕΗΣΗ

Τα πόδια μας στο κύμα
Τα χέρια στα μαλλιά
Αύρα συνένοχη τυλίγει τα κορμιά μας
Με ΦΙ σε ΛΩ
Σε Φι με ΛΑΣ
Στόματα αξεχώριστα
Βλέμματα αστερισμοί
Και τρόμος Και ηδονή
Ας μη χαθεί η στιγμή
Το φλοίσβο ας ακούμε
Της σάρκας τη λαλιά
Αγέρωχα να υπάρχουμε
Νυχτερινά πουλιά Τρρρρρ
Πύρινες κραυγές Ουάαααα
Παιδιά του έρωτα στο κύμα
Στο κύμα του έρωτα παιδιά
Φεγγαροχτυπημένα.

Γιάννης Ζέρβας

ΘΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

(Martha: Τι είναι φθινόπωρο
Jan: Μια δεύτερη άνοιξη. Σ’ αυτήν τα πεσμένα φύλλα είναι τα λουλούδια.
– Albert Camus, Η παρεξήγηση, 1944)

Ανοίγει αργά και προσεκτικά την πόρτα. Βγάζει ένα κεφάλι στη χαραμάδα. Πίσω του η κρεβατοκάμαρα. Γεμάτη κουβέρτες και μαξιλάρια. Μια ζέστη αρπακτική. Κλείνει την πόρτα και βηματίζει ως το γραφείο. Ο θηλυκός δράκος είναι ακόμα εκεί. Σκυφτή πάνω από το βιβλίο της τον κοιτάζει κατάματα, με προκλητική ειρωνεία. Ατίθασο ζώο, αγνώμον, γεμάτο φθόνο και μίσος. Σαρκοφάγο, επιπλέον! Θα του ανοίξει κάποτε το παράθυρο στον φωταγωγό και θα τον ρίξει έξω. Αλυσοδεμένο και φιμωμένο, θα του δέσει κι ένα μπαούλο στην πλάτη! Στενεύουν τα μάτια του καθώς την παρατηρεί. Η δράκος συνεχίζει να τον κοιτάζει απαθής.

Μέχρι τότε θα συνεχίσει να τον χρησιμοποιεί για να ορίζει τον χώρο της. Τον παίρνει αγκαζέ και κάνουν μια βόλτα στο δωμάτιο. Πλάι στα αναρίθμητα φλιτζάνια του καφέ. Τα μαραμένα χρυσάνθεμα στο βάζο. Τα βιβλία, πάλι τα βιβλία και τα σημειωματάρια. Τα φωτιστικά, τις γρίλιες του καλοριφέρ. Τα μολύβια. Χαμογελάει, «Τον έχω πάλι του χεριού μου», σκέφτεται. Εκείνος το ξέρει, αλλά αφήνεται. Του χαϊδεύει το κεφάλι, του φέρνει εφημερίδα, φρέσκο καφέ. Ύστερα τον αφήνει να τριγυρνάει μόνος του όσο σημειώνει λεπτομερώς τις κινήσεις του. Του σχεδιάζει το μέλλον.

Γιώργος Χ. Θεοχάρης

ΔΟΡΚΑΔΑ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ

Ήρθε υγραίνοντας του ποταμού τη στεγνωμένη κοίτη,
αυτή η αναδυομένη των πόθων,
καθώς του ανέμου ριπίσματα μετέδιδαν
στα φύλλα της γαζίας και στους ανθούς της πικροδάφνης
του ερχομού της την είδηση

Εξήλθε τότε από το σώμα του ο Άλλος
που πασχίζει να είναι
συντρίβοντας την πέτρα της συμβατικότητας
και κόβοντας ένα κλαράκι λεμονιάς
την καλωσόρισε

Ψηλά στου φαραγγιού τα βράχια
αντήχησαν τα λόγια που δεν είπαν
και της εξομολόγησής τους οι σιωπές.

Λένα Καλλέργη

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ

Αν φύγω τώρα
με την επιθυμία μου να καίει
με τη γαλάζια φλόγα της να υψώνεται
χωρίς ν’ ανάβει ένα κερί, να σβήνει από ένα κύμα
αν φύγω τώρα ξαφνικά, αν κάτι μου συμβεί –

δεν φεύγω. Θα γυρίζω εδώ. Θα σας στοιχειώσω.
Όχι όσους χαίρεστε, και δίνεστε, και πίνετε μεδούλι
και στύβετε απ’ την έρημο χυμούς,
όχι εσάς –
μα εκείνους που φοβούνται
και μένουν πίσω, και πεινούν: εσάς θα φοβερίζω
με την αλλόκοσμη φωτιά μου πιο γαλάζια
πάνω σας θα πετώ, θα σπρώχνω
στην αγκαλιά σας αγκαλιά, στο δέρμα σας το δέρμα.

Φιλήστε! Μη διστάζετε. Κι αν δεν μπορείτε ακόμα
τη σπίθα να εξηγήσετε, ούτε το φάντασμά της,
τολμήστε! Θα το μάθετε. Αλλιώς, στοιχειώστε εμένα.

Σπύρος Καρέλας

ΠΡΟΓΕΥΣΗ

Να τη, κι αρμένιζε στον ύπνο μου
με όλα τ’ ανοιχτά πανιά,
με προορισμό το διπλανό το μαξιλάρι·
πώς από το κεφάλι μου θα βγει
κόρη σοφή, θεού πατέρα
και στ’ άδειο θα προσορμιστεί
παρέα θα το βρούμε, σελιδούλα.

Ανδρέας Κεντζός

ΕΡΩΤΕΣ

Μην ξανακούσω ότι ο έρωτας πεθαίνει
Όχι – κανένας έρωτας σήμερα δεν πεθαίνει

Σαν πλαστική σακούλα μένει
θαμμένος στη γη.

Ηλίας Κεφάλας

ΚΕΚΟΣΜΗΜΕΝΗ

εδώ να ξαπλώσεις
–κεκοσμημένη–
σαν πλαγιασμένη άνοιξη
και σαν πουλί χωμένο στη φτερούγα του

όλα τα δέντρα παραμιλούν
και ξεφωνίζουν χρώματα

όμως εσύ ξάπλωσε
μέσα στον ύπνο της αθωότητάς σου

τίποτα δεν ξέρεις και νομίζεις
πως όλα συνεχίζονται ομαλά γύρω σου

αλλά πού να φανταστείς κι εμένα
καταχτυπημένο και καταποντισμένο
στο μαύρο ρέμα της αγάπης.

Έλσα Κορνέτη

ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ

Ο έρωτας σ’ εξορίζει
σ’ έναν τόπο παράξενο
όπου οι άνθρωποι
ξεκαρδίζονται
στα κελαηδίσματα
και τα πουλιά
στα γέλια.

Θεώνη Κοτίνη

ΠΑΛΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Παλιές ιστορίες, θα μου πεις
και ναι,
παμπάλαιες οι ιστορίες των ανθρώπων.

Πώς ξεκινά ο έρωτας, ας πούμε
πώς το κορμί γίνεται ο τόπος που όλοι ψαύουμε
σ’ εκείνη την υδρόγειο των στρογγυλών πραγμάτων
γυρνώντας με αδέξιο ένα δάχτυλο τη σφαίρα
ώσπου να σταματήσει ο στρόβιλος σε μια πατρίδα σώμα.

Το σώμα του σήμερα
μετά από τόσα χρόνια
εκείνου που ήταν κάποτε η τρυφερή μου χώρα,
απέναντι να τον κοιτώ.
Φαρδύς κορμός μεγάλος
δικός μου ακόμα
με τόσα χέρια που τον έπλασα τον άγγιξα τον είδα.
Τον χαίρομαι
όπως παιδί που ανέθρεψα και άφησα στον χρόνο.

Παλιές ιστορίες και πώς τελειώνει ο έρωτας, θα πεις.
Αυτό το σώμα,
που απέχει όσο ένα άγγιγμα στο τζάμι
θαμπό απ’ την ανάσα σου
σαν πας κοντά πολύ κοντά να δεις
θολή μια αντανάκλαση καθρέφτη.

Μαρία Κούρση

ΑΚΑΡΔΟ

Κάποτε
Σε Χρόνους συμπονετικούς
Αγάπησα παράφορα
Το αμίλητο νερό

Εκείνο
Το έμαθε
Δεν το έμαθε
Δεν έμαθα

Τα μυστικά χρόνια
Που πέρασαν
Έδειξαν
Με κάποια βεβαιότητα

Ότι

Τα μικρά ποιήματα
Μελαγχολούν όταν
Αγαπούν.

Χλόη Κουτσουμπέλη

ΚΑΝΕΝΑ ΕΡΩΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΟΡΟΣ ΓΙΑ ΔΥΟ

«Κανένα ερωτικό ποίημα δεν είναι χορός για δύο.
Κουκλοθέατρο είναι με μία μαριονέτα.
Κάθε ερωτικό ποίημα ιεροσυλεί.
Σκάβει τα βράδια σε ζοφερά νεκροταφεία
κι εκταφιάζει κουφάρια λέξεις.
Κάθε ερωτικό ποίημα κανιβαλίζει.
Ξεσκίζει την ίδια του τη σάρκα για να συντηρηθεί.
Κανένα ερωτικό ποίημα δεν μπορεί να σε χωρέσει ολόκληρο,
άλλοτε θα προεξέχουν τα πόδια ή το κεφάλι,
ή εκείνο το βιαστικό φιλί στο ασανσέρ
ή θραύσματα μόνο απ’ την εξαίσια μέρα
που δώδεκα φορές έγινε νύχτα
πριν σ’ αγγίξω».
Αυτά είπε και με γυμνά πόδια μπήκε μες στο ποίημα.
Ένα ποίημα ερωτικό.

Στάθης Κουτσούνης

ΕΡΩΤΙΚΟ ΑΜΦΙΡΡΟΠΟ

Φωτεινή στο σκοτάδι
κι απόκρυφη στο φως
αστράφτεις ακέραιη
λες κι αναδύθηκες
μέσ’ από κάποιο ποίημα

περιπλανιέσαι στο κορμί σου
κι ύστερα

εντός μου ενεδρεύεις
στήνεις μικρά οχυρά
κι ανατινάζεις ένα ένα
τα σπλάχνα μου
δεν με νικάς
ούτε σε νικώ

τραβάμε μονάχα κι οι δυο
το σχοινί της ουτοπίας.

Τριαντάφυλλος Κωτόπουλος

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΕ ΧΑΜΕΝΟ ΝΟΗΜΑ

Φεύγω ξανά – το γνωρίζω, θα επιστρέψω,
μα έχασα την τελευταία επιστολή σου
κι αναρωτιέμαι πώς θα απαντήσω,
πού θα βρω τη λέξη που συμφωνήσαμε πως θα ’ναι η αρχή της επόμενης
«Δεν είναι αυτοσκοπός μια λέξη», θα έγραφες
«Βρήκα την Αλεγκρία», μου είπες στο τηλέφωνο
Κι ακουγόσουν με τόση πίστη στο κοινό μας μέλλον
Θα σου άρεσε να βλέπεις το μισό μου χαμόγελο,
σχηματίστηκε αβίαστα, επίγραμμα αγαθό μιας ακόμη δύσκολης μέρας
Χτες στο αρχαίο θέατρο γνέψαμε πως είναι τρελοί όχι μόνο όσοι γκρεμίζουν πόλεις,
αλλά κι όσοι απαρνιούνται τη ζωή
Οι άλλοι βιάζονταν· εσύ μου έσφιξες το χέρι να κοιτάξουμε το πορφυρό μισό φεγγάρι
Επιβλητικό και πληγωμένο να προστατεύει τη νυχτιά του κορινθιακού.

Εκεί, τότε, για πάντα
σ’ έσφιξα στο στήθος μου και φίλησα αποκαθαρμένος τ’ ανακατεμένα μαλλιά σου
Μου ’δωσες το στόμα σου, το πήρα.

~ Τα ποιήματα του Αφιερώματος δημοσιεύονται εδώ για πρώτη φορά. Εδώ θα βρείτε το Β΄ μέρος του αφιερώματος.