27 ποιητικές συλλογές – Δημιουργοί που πέρασαν στην ιστορία και νέες φωνές

Επιλέξαμε και παρουσιάζουμε είκοσι επτά ποιητικές συλλογές απ’ όλο το φάσμα της σύγχρονης εκδοτικής παραγωγής που κυκλοφόρησαν το τελευταίο διάστημα. Διαβάζουμε μεταφρασμένη και ελληνική ποίηση, γραμμένη από καταξιωμένους δημιουργούς που έχουν περάσει στην ιστορία αλλά και από νέες φωνές, ποιητές και ποιήτριες που αρθρώνουν τώρα τον ποιητικό τους λόγο. 

Μεταφρασμένη ποίηση: Από τον Νερούδα και την Κάρσον στον Απολλιναίρ και τον Μπέκετ

Πάμπλο Νερούδα, Οι στίχοι του καπετάνιου (μτφρ. Γιώργος Κεντρωτής, εκδ. Gutenberg)

Πρόκειται για μια συλλογή ερωτικών ποιημάτων που έγραψε ο Νερούδα στη δεκαετία του 1950, όταν βρισκόταν εξόριστος στην Ιταλία. Τα ποιήματα αυτά απευθύνονται κυρίως στη Ματίλντε Ουρρούτια, την ερωμένη και μετέπειτα σύζυγό του. Ο Νερούδα ολοκλήρωσε τη συγγραφή αυτής της συλλογής το 1952, ενώ ήταν εξόριστος στο ιταλικό νησί Κάπρι. Η συλλογή έγινε παγκόσμια γνωστή ως ένας από τους πιο παθιασμένους και προσωπικούς τόμους ερωτικής ποίησης του 20ου αιώνα.

Ο ΤΙΓΡΗΣ

Ο τίγρης είμαι.
Μες στα φύλλα σ’ την έχω στημένη
γεμάτος σαν όγκος
ορυκτών μουλιασμένων

Το άσπρο ποτάμι μεγαλώνει συνέχεια
μες στην ομίχλη. Έρχεσαι, φτάνεις

Σάμιουελ Μπέκετ, Πώς να πω (μτφρ. Δημήτρης Κρανιώτης, εκδ. Το Ροδακιό)

Ο Μπέκετ έγραψε το ποίημα comment dire στις 29 Οκτωβρίου 1988 και το μετάφρασε ο ίδιος στα αγγλικά με τον τίτλο what is the word. Είναι το τελευταίο του κείμενο. Εκδόθηκε μια πρώτη φορά εκτός εμπορίου στο Παρίσι τον Μάιο του 1989 από το βιβλιοπωλείο Compagnie, που έφερε το όνομα ενός έργου του. Η νέα έκδοση κυκλοφορεί σε 350 αντίτυπα και περιλαμβάνει τη μετάφραση, το πρωτότυπο γαλλικό και αγγλικό κείμενο, και φωτογραφία του χειρογράφου του Μπέκετ.

τρέλα –
τρέλα να – 
να –
πώς να πω – 
τρέλα που από το –
από τότε που –

Γκιγιόμ Απολλιναίρ, Καλλιγράμματα – Ποιήματα της ειρήνης και του πολέμου (1913-1916) (μτφρ. Ροδάνθη Βαρδούλη, εκδ. Καστανιώτη)

Για πρώτη φορά στα ελληνικά μπορούμε να διαβάσουμε το εξέχων έργο του Γάλλου ποιητή, καθώς η έκδοση περιλαμβάνει έναν πιστό ανασχεδιασμό του πρωτότυπου τόμου στα γαλλικά, μεταφρασμένου στο σύνολό του στην ελληνική γλώσσα. Ο ποιητής, που αναδύθηκε μέσα από τα νάματα του Μεσοπολέμου οδηγώντας με το πνεύμα του πολλές από τις καλλιτεχνικές πρωτοπορίες της εποχής, στα Καλλιγράμματα μετατρέπει το προσωπικό του βίωμα στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε ποίηση που μορφολογικά και υφολογικά θα αποτελέσει πρότυπο μιας μοντέρνας αντίληψης των λέξεων, της ποιητικής τέχνης, αλλά και των εικόνων του κόσμου.

ΠΥΡΓΟΣ

Προς Βορρά προς Νότο
Ζενίθ Ναδίρ
Και οι πελώριες κραυγές της Ανατολής
Ο Ωκεανός φουσκώνει στη Δύση
Ο Πύργος προς τη Ρόδα
Στρέφεται

Γεουντά Αμιχάι, Άγρια ειρήνη (μτφρ. Χρυσούλα Κ. Παπαδοπούλου, Λουίζα Μιζάν, Ίων Βασιλειάδης, εκδ. Καστανιώτη)

Το ποίημα «Άγρια Ειρήνη» του σπουδαίου Ισραηλινού ποιητή Γεουντά Αμιχάι περιγράφει μια ειρήνη που δεν είναι απλώς η απουσία πολέμου, αλλά μια ενεργή, σχεδόν «άγρια» κατάσταση αποδοχής και συμφιλίωσης με το παρελθόν.

Δεν είναι ειρήνη, απλώς μια άγρια ειρήνη
που οργώνει τα πεδία του πολέμου.
Είναι η ειρήνη του να φτιάχνεις
κάτι καινούργιο από τα συντρίμμια…

Αν Κάρσον, Αυτοβιογραφία του κόκκινου (μτφρ. Χάρης Βλαβιανός, εκδ. Πατάκη)

Μυθιστόρημα σε στίχους ονομάζει το έργο της η σημαντική ποιήτρια Αν Κάρσον, το οποίο στηρίζεται στον αρχαιοελληνικό μύθο, αλλά και σε μια σύγχρονη ιστορία ενηλικίωσης. Εντέλει, μοιάζει να είναι και ένα δικό της ταξίδι προς την αυτοπραγμάτωση και την αυτογνωσία.

ΧΧΙΙΙ. ΝΕΡΟ

Νερό! Ανάμεσα από δύο κουλουριασμένες μάζες
του κόσμου ξεπήδησε η λέξη.

Έβρεχε στο πρόσωπό του. Ξέχασε για μια στιγμή ότι ήταν
μια πληγωμένη καρδιά στη συνέχεια θυμήθηκε.
Άρρωστος κλυδωνισμός
προς τα κάτω εκεί που ο Γηρυόνης ήταν παγιδευμένος

Μαχμούντ Νταρουίς, Δεν μου ανήκω (μτφρ. Αγγελική Σιγούρου, εκδ. Καστανιώτη)

Η ποίηση του Νταρουίς πραγματεύεται την εξορία, την προδοσία και την ταυτότητα, χρησιμοποιώντας τη βιβλική ιστορία του Ιωσήφ ως μεταφορά για τον Παλαιστινιακό αγώνα. Ο Νταρουίς αποδεικνύει με το έργο του ότι η ποίηση μπορεί να συγκλονίζει ακόμη και στις μέρες μας.

ΕΙΜΑΙ Ο ΙΩΣΗΦ, ΠΑΤΕΡΑ

Τ’ αδέλφια μου δεν μ’ αγαπούν, πατέρα, δεν με θέλουν ανάμεσά τους. Ορμούν επάνω μου, με λιθοβολούν με πέτρες και με λόγια, με θέλουνε νεκρό για να μ’ εγκωμιάσουν. Μου έκλεισαν την πόρτα του σπιτιού σου. Μ’ έδιωξαν από το χωράφι. Δηλητηρίασαν τα σταφύλια μου, πατέρα. Έσπασαν τα παιχνίδια μου, πατέρα. Κι όταν η αύρα ανέμισε τα μαλλιά μου εκείνοι ζήλεψαν και ξεσηκώθηκαν εναντίον σου. Μα τι τους έκανα, πατέρα;

Ζακ Λακαριέρ, Αφρόδυτοι έρωτες (μτφρ. Δημήτρης Κρανιώτης, εκδ. Το Ροδακιό)

Η παρούσα συλλογή του Ζακ Λακαριέρ περιλαμβάνει έξι ποιήματα για την Αφροδίτη και κοσμείται από τέσσερις λιθογραφιές του ζωγράφου Αλέκου Φασιανού. Κυκλοφορεί σε δίγλωσση έκδοση, εμπνευσμένη από την αρχική μορφή της πρώτης έκδοσης (2002).

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΑ

Στάξτε λίγες σταγόνες αίματος
Από της καταιγίδας τ’ ασπαίροντα σπλάχνα
Προσθέσατε θαλασσινό νερό
Από της κύπρου τ’ ακρογιάλια
Κι ανακατώστε το μείγμα σιγανά

Ανθολογία τσέχικης ποίησης (μτφρ. Άννα Μανωλοπούλου, εκδ. Παρέμβαση)

Δεκατέσσερις ποιητές και ποιήτριες της Τσεχίας, διαφορετικής σχολής και με ξεχωριστούς τροπισμούς ο καθένας, συναποτελούν αυτή την ανθολογία. Πάντα είναι ενδιαφέρον να γνωρίζει κανείς νέες φωνές και τόπους ξένους μέσα από την ποίηση.

ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΟΥΡΤΙΝΑ (ΑΝΤΑΜ ΜΠΡΟΖΙΤΣ)

Ένας μεσήλικας ποιητής κρύβεται
πίσω από μια κόκκινη κουρτίνα. Υπάρχουν διάφορες αποχρώσεις του κόκκινου.
Η μια θυμίζει κραγιόν που αφήνει ίχνη στο λαιμό, η δεύτερη
παπαρούνα σε αγρό Ιουλίου, η τρίτη αγάπη/θάνατο
σ’ ένα μπαρ μετά τα μεσάνυχτα. 

Ποίηση γραμμένη στα ελληνικά

Βάλτερ Πούχνερ, Πεζοποιήματα (εκδ. Νίκας)

Ο εξαίρετος ακαδημαϊκός, μεταφραστής, θεατρολόγος και αναμφίβολα φιλέλληνας, Βάλτερ Πούχνερ από μικρός ασκήθηκε και στην ποίηση. Ο συγκεκριμένος τόμος περιλαμβάνει έξι συλλογές με πεζοποιήματα (και μία ανέκδοτη) που δημοσιεύτηκαν στο χρονικό διάστημα 2021-2024 από τις εκδόσεις Νίκας. Μέσα σε αυτές διακρίνουμε τη στοχαστική και φιλοσοφική ματιά του, δίχως να παραλείπει τις απλές καθημερινές καταγραφές που μετατρέπονται σε ποιητικό υλικό.

Στα βάθη του εγκεφάλου στέκονται οι μητέρες που μας κοιτούν. Γριές, μεσήλικες, νέες. Όλες γκαστρωμένες. έγκυες στον τάδε και τάδε μήνα. Στέκονται και μας κοιτάζουν. Οι σκέψεις τους περνούν στο αίμα και τρέφουνε το έμβρυο. Ας είναι σκέψεις αγάπης.

Κυριακή Αν. Λυμπέρη, Το κοτσύφι στο στήθος (εκδ. Κοράλλι)

Δοκιμασμένη ποιήτρια η Κυριακή Λυμπέρη καταθέτει μια ακόμη ποιητική συλλογή που χωρίζεται σε δύο διακριτά μέρη. Το πρώτο έχει έντονη την αίσθηση μιας αναδημιουργίας (του έρωτα, της ζωής, της φύσης), ενώ το δεύτερο έχει περισσότερο προσωπικό τόνο. Σαν μια κατάθεση μνήμης.

ΤΟ ΣΩΜΑ

Φορούσε ένα νέο δέρμα το σώμα σου όταν επέστρεφε απ’ τα χωράφια του ύπνου και το μύρωναν μικρά φυλλαράκια από δυόσμο και το τύλιγαν ανθισμένα κλωνιά. Δεν μπορούσες όμως καθόλου να το βολέψεις το σώμα σου καθώς ορμούσαν τα ρολόγια στο δωμάτιο οι καθρέφτες έπαιρναν τις θέσεις τους κι όλο αυτό το φως που έμπαινε από τα παράθυρα θρυμμάτιζε αμέσως τα όνειρα σαν παιχνιδιάκια από γυαλί.

Μαρία Γεωργαλά-Καρτούδη, Παρανυχίδα (εκδ. Μετρονόμος)

Το κοινωνικό-πολιτικό αποτύπωμα, από γεγονότα που μας έχουν συγκλονίσει ή από καταστάσεις που επηρεάζουν τον σύγχρονο άνθρωπο, συδαυλίζει πολλά ποιήματα της συλλογής, ενώ δεν λείπει και η αισθηματική πλευρά της πρωτοεμφανιζόμενης ποιήτριας.

ΦΟΒΟΣ

Ο φόβος δεν έχει στόμα.
Δεν έχει μάτια, ούτε μυαλό.
Ο φόβος ξεμυτάει άφοβα μέσα
από τη στέρνα του στόματος
Φιλάει τα δόντια και γλείφει τα χείλη.
Δεν είναι γλώσσα.

Δημήτρης Τζάνογλος, Μαγνητική ρουτίνα (εκδ. Έναστρον)

Όπως και στις προηγούμενες συλλογές του, έτσι κι εδώ ο Δημήτρης Τζάνογλος αποδεικνύεται άμεσα, λιτός, οξύς όταν πρέπει και λυρικός με τον δικό του ιδιοσυγκρασιακό τρόπο. Δεν λείπει από την ποίησή του η κριτική ματιά στα καθημερινά και η ανάγκη μιας κάποιας αντίστασης στη βαρβαρότητα.

ΠΟΛΕΜΟΣ

Γίνεται πόλεμος στα πόδια μου
Τέρατα και κόκκινοι ταύροι
Παρατάσσονται στην κόλαση
Με όπλα γόπες
Και ασπίδες τα αλουμινένια κορμιά τους

Αλέξης Σταμάτης, Η ασθένεια των απαλών πραγμάτων (εκδ. Κάπα Εκδοτική)

Μπορεί οι περισσότεροι αναγνώστες να έχουν προσεγγίσει το πεζογραφικό έργο του Αλέξη Σταμάτη, εντούτοις ο ίδιος δεν ξεχνάει ποτέ την ποιητική καταγωγή του. Η συγκεκριμένη συλλογή φέρει έντονα το προσωπικό στοιχείο. Σαν μια αναμέτρηση του εαυτού με ανθρώπους, τόπους, χρόνο και μνήμη, η οποία δεν οδηγεί σε πολεμική, αλλά σε μια ήρεμη –πια– κατάθεση παρελθοντικών συμβάντων.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΘΕΣΗ ΥΠΝΟΥ

Όταν απομακρύνεσαι από έναν άνθρωπο
το σώμα του αποκτά δεύτερο τόπο.

Σχηματίζεται αλλού –
στο στρώμα,
στον κυματισμό του σεντονιού,
στην αργή καμπύλη της ανάμνησης.

Θωμάς Ιωάννου, Ανοιχτή ημερομηνία (εκδ. Πόλις)

Έπειτα από δεκατέσσερα χρόνια γόνιμης σιωπής, ο Ιωάννου επιστρέφει με μια συλλογή που συνδιαλέγεται ανοιχτά με ποιητές και συγγραφείς, όπως και με τόπους λογοτεχνικούς. Η παράδοση με όρους δυναμικούς εισφέρει στην ποίησή του μια γενικευμένη θέαση του χρόνου της δημιουργίας, αλλά και της σύνδεσης του ποιητικού τώρα με το τότε. Μια πολύ ώριμη ποιητική συλλογή.

ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Πάω συχνά για μπάνιο στο Μονολίθι
Εκεί που πήγες να φουντάρεις
Φτάνοντας με ελεύθερο στη λήθη
Γι’ αυτό σε μένα μην ποντάρεις
Δεν έχει πλάκα πια η ιστορία
Εμφύλιοι ντεμέκ για να γουστάρεις

Φωτεινή Καπελλάκη, Πρόχειρα θαμμένο (εκδ. Ενύπνιο)

Ευρυδίκη, Πηνελόπη, Νάρκισσος, αλλά και Καρυωτάκης. Όπως και μνήμες καλοκαιριού, νησιού, πόλης, ανθρώπων στο δρόμο. Η ποίηση της Καπελλάκη, πιο ώριμη από κάθε άλλη φορά, λειτουργεί σαν περισκόπιο. Οι εικόνες που συλλέγει αφομοιώνονται με τον πλέον ευθύ τρόπο σε στίχους.

ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ

Το είδωλο υποχωρεί αργά
πίσω από το καθρέφτισμα της λίμνης
σαν ναρκωμένη λεία. Μ’ έναν ελιγμό
το χέρι προβάλλει μέσ’ από την αραιή πλέξη του νερού
και τραβάει έως τον βυθό το πρόσωπο.

Μιχάλης Τσικαλάς, Η τριλογία των φωνών (εκδ. Επίμετρο)

Γαλέρα, Πρώτη έξοδος, Τρεις τελείες. Σε τρία μέρη χωρίζεται η ποιητική συλλογή του Μιχάλη Τσικαλά και καθεμία από αυτές τις ενότητες είναι ένας τρόπος να βλέπει τον κόσμο, τα πράγματα και τις σιωπές τους. Στοχαστική ποίηση με έντονες φιλοσοφικές εκτινάξεις.

Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

Να ξέρετε ότι τα λόγια σας φτάνουνε στα αυτιά μου,
όσο μακριά κι αν βρίσκομαι.
Ξέρω τι λέτε, τι είπατε και τι θα πείτε.
Είμαι βαθιά μέσα στη ντουλάπα σας,
και βαθύτερα μέσα στον ψυχισμό σας.
Ξέρω πώς θα ντυθείτε και γιατί θα συμπεριφερθείτε.

Βασίλης Ν. Πης, Θέατρο Δημοκρατίας (εκδ. Βακχικόν)

Ποίηση σημερινή, άμεση και με πολιτικό-κοινωνικό στίγμα, αυτή του Βασίλη Ν. Πη, ο οποίος επιλέγει το ρυθμό μιας μακράς αφήγησης σε στίχους. Κάπως έτσι δημιουργεί ένα πλέγμα εννοιών με βαθύ ποιητικό υπόστρωμα.

ΠΡΑΞΗ Ι

Ξύπνησα μια μέρα που ερχόταν το παγόβουνο
Ετοιμη να δακρύσει και να λιώσει στην άκρη της
Ξύπνησα στο κρύο, βιολετί φως του ουρανού
Απ΄ το απότομο πέταγμα ενός σμήνους από κουρούνες
Καθώς ισορροπούσαν με δυσκολία στο παρακείμενο
Καλώδιο ηλεκτρικού ρεύματος

Νελιόνα Μούτσου, Άπατρις γη (εκδ. Βακχικόν)

Ποτισμένη από την πατρίδα της, την Β. Ήπειρο, είναι η ποίηση της Νελιόνας Μούτσου. Όχι με φολκλόρ διάθεση, αλλά με όσα η Ιστορία και οι κοινωνικές νόρμες ορίζουν ως ταυτότητα στους ανθρώπους που έρχονται από αλλού. Το δεύτερο ποιητικό βήμα της είναι αρκετά σταθερό και ουσιαστικό.

ΗΧΩ

Αλβανίδα
Αλβανέζα
Αλβανάκι
Η ηχώ αυτής της λέξης σαν καμπάνα αποκρουστική αντηχεί στα
αυτιά σου ίσως σε ένα όνειρο

Θεόδωρος Κουρεντζής, Ανώτερη όλων το καλοκαίρι (εκδ. Ίκαρος)

Δεν θα μπορούσε ο ήχος, η μουσική και ο ρυθμός να λείπουν από την ποιητική συλλογή του γνωστού διευθυντή ορχήστρας Θεόδωρου Κουρεντζή. Μια βιβλική αχλή τυλίγει τους στίχους του, σε συνδυασμό με προσωπικές καταγραφές. Μια άκρως αξιοσημείωτη πρώτη ποιητική κατάθεση.

Δ’

Ανώτερη όλων το καλοκαίρι
Με λέγαν Οξάνα
Ήμουν η νήσος Άτροπος
Που φύτεψε ο αρχάγγελος Σαχιήλ το θυμάρι
Και την πευκοβελόνα να αναπαυθεί

Νίκος Παπάνας, Στρογγυλές γωνίες (εκδ. Ιωλκός)

Ο έρωτας, ο σολοιψισμός, η φαινομενολογία, οι διάσπαρτες εικόνες του κόσμου. Είτε μέσω χαϊκού είτε με μεγαλύτερη σε έκταση ποιήματα, ο Νίκος Παπάνας δημιουργεί αντιθετικές εικόνες με την ικανότητα της σύνθεσης.

ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Αλήθεια, τι να γίνεται,
όταν ένας ποιητής πεθαίνει;
Παραδείγματος χάρη, εκείνο το πελώριο φτερό
που χρόνια φώλιαζε στη ραχοκοκκαλιά του
–κρυφά, ξέρετε τώρα–
μήπως ελευθερώνετ’ επιτέλους;

Φροσούλα Κολοσιάτου, Κρατώ κάτι από σένα (εκδ. Μανδραγόρας)

Πάντα δημιουργική η Φροσούλα Κολοσιάτου, μάς παραδίδει την 12η κατά σειρά ποιητική συλλογή της, η οποία είναι μια συνομιλία με τον αδελφό της, Λεύκιο Ζαφειρίου (ποιητής και ο ίδιος και μελετητής του Κάλβου). Τα 28 ποιήματα απευθύνονται στο αγαπημένο πρόσωπο δίχως μελοδραματισμούς, αλλά με αγάπη.

ΦΩΤΟΣΚΙΑΣΕΙΣ

Έρχεσαι και κάθεσαι δίπλα μου
Όλο και πιο συχνά με επισκέπτεσαι
Με κοιτάς χωρίς να μιλάς
Μια αίσθηση αποπροσανατολισμού κρύβει τις λέξεις
Θύελλα χάους

Στέλλα Πετρίδου, Παντούμ (εκδ. Μετρονόμος)

Το μπαντούμ ή παντούν είναι ένα είδος προφορικής ποίησης που απαντάται πρώτη φορά στη Μαλαισία και έχει ερωτικό ή συμβολικό χαρακτήρα. Ανήκει στον κόσμο της παραδοσιακής ποίησης, η οποία μπορεί να έχει εκτοπιστεί στις μέρες μας, εντούτοις πάντα θα συνεγείρει τους αναγνώστες. Η Στέλλα Πετρίδου αναμετράται με το είδος με επιτυχία.

ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Μια φλόγα τη φλόγα αγκαλιάζει
γλυκός πειρασμός κι αμαρτία
σε νύχτα που ανίκητη μοιάζει
γνωστή της αγρύπνιας η αιτία

Λουάν Τζούλις, Κομμένος στα τέσσερα (εκδ. Τόπος)

Υπάρχει ένα αίτημα ανοιχτού παρελθόντος στην ποίηση του Λουάν Τζούλις. Είναι σαν μια πράξη εναντίωσης στη λήθη για όσα πέρασαν, αλλά, τελικά, δεν χάθηκαν. Άνθρωποι, καταστάσεις, γεγονότα, έρωτες: όλα επανέρχονται μέσω της ποίησης.

ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Οι μνήμες μου
δεν νηστεύουν
και ούτε λιγοστεύουν
Καταπίνουν μέρες, χρόνια, γεγονότα,
ανθρώπους, κόκαλα, σίδερα

Παναγιώτης Κερασίδης, Ασωτία (εκδ. Καστανιώτη)

Η συλλογή του πάντα παραγωγικού Παναγιώτη Κερασίδη χωρίζεται σε πέντε πράξεις ασωτίας που δεν ομοιάζει με τη συνήθη κατάσταση απομάκρυνσης από τη σωφροσύνη (δεν αναφέρεται σε τέτοιου είδος ασωτία), με την ενότητα «Θέλω να βρω το κυπαρίσσι μου» να κερδίζει στα σημεία.

Ι

Θέλω να βρω το κυπαρίσσι μου.
Κυκλωμένο από ζώα κυνηγημένα
μακριά από τη φωλιά τους.
Να δαγκώνουν και να γλείφουν με ορμή τον κορμό.
Για να παίξουν ή για να σωθούν.

Μαρία Καντ (Καντωνίδου), Punctum (εκδ. Gutenberg)

Η πρώτη συλλογή της Κύπριας ποιήτριας Μαρίας Καντ έγινε δεκτή (δικαίως) με ευμενή σχόλια και αξιολογικές κρίσεις. Η δεύτερη, καίτοι φαίνεται αρχικά να ακολουθεί τα νάματα του αρχικού βήματος, γίνεται έτι πιο δραστική, γλωσσοθηρική και εσωτερικά περιπετειώδης.

ΜΕ ΛΕΝΕ ΛΑΖΑΡΟ ΤΑΔΕ ΚΑΙ

[…] Στενό φως. Στενή σκόνη. Στενό πλήθος σε αναμονή μασουλώντας. Ακούγονται τα πόδια μου αργά, ποτέ λιγότερο αργά. Ακούγεται το νυφικό μου στενό, με κόκκινα κουμπιά (ένα για κάθε δεύρο) και φίνα γάζα. Ακούγονται οι φασκιές μου (μια για κάθε πριν) και ντούρο δίμιτο.

Ευάγγελος Γ. Κεραμίδας, Στη σκιά του νυστεριού (εκδ. Καστανιώτη)

Η ποίηση μπορεί να είναι παυσίλυπη, αλλά μπορεί να λειτουργήσει και ως χειρουργικό νυστέρι ανοίγοντας τραύματα. Είναι η στιγμή που οι λέξεις γεμίζουν με αίμα ή του δίνουν έντονο χρώμα. Κάπως έτσι συμβαίνει και με την ποίηση του Ευάγγελου Γ. Κεραμίδα.

Ψάχνω να βρω μια ιστορία,
σαν κόλπος να μπω μέσα της,
Να απαγκιάσω.
Έχω γεμίσει σιωπή.
Ο άνεμος με προσπερνά
για να μην διακόψει.

Γιάννα Σοφού, Νοσταλγώ τις ζωντανές μέρες (εκδ. Μετρονόμος)

Ποιήματα μεγάλου αναπτύγματος, με έντονες εικόνες και ρομαντική διάθεση είναι αυτά που σνθέτουν την ποιητική συλλογή της Κύπριας Γιάννας Σοφού. Ενύπνια, η αγάπη, η μοναξιά, η αναζήτηση του εαυτού σε επινοημένα τοπία είναι μερικά από τα θέματά της.

ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Ώρα μηδέν για τα αχνά, σταματημένα γέλια των λαών.
Των πολέμων χείμαρροι θανατεροί
σπάσαν ανηλεώς τους σύρτες τ’ ουρανού.
Και θεριεμένα δρέπανα
θέρισαν πρώιμα τα στάχυα του καλοκαιριού

* Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.