Ο Γιάννης Καλπούζος είναι ένας καταξιωμένος συγγραφέας, με πλούσιο συγγραφικό έργο, με έντεκα μυθιστορήματα, τρεις ποιητικές συλλογές και συλλογή διηγημάτων.
Γεννήθηκε στις Μελάτες Άρτας και είναι ο τόπος που επιστρέφει για τη συγγραφή, αλλά και για εγκατάσταση μοιράζοντας το χρόνο του στο χωριό του και στην Αθήνα. Η περιοχή του στην Άρτα, απαράμιλλης ομορφιάς αποτελεί και πηγή έμπνευσης.
Το τελευταίο του βιβλίο έχει τίτλο «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» και όπως λέει και ο ίδιος μιλώντας στην εκπομπή «Περίμετρος» της ΕΡΤ3, είναι ένα βιβλίο πολύ αισιόδοξο που το ονομάζει «αισιόδοξη πτήση στη συναισθηματική πτώση των καιρών μας».
«Πλέον μοιράζομαι τον μισό χρόνο στην Αθήνα, το μισό χρόνο στο χωριό μου, τις Μελάτες Άρτας. Το χωριό μου, οι εικόνες, οι γεύσεις, οι άνθρωποι έχουν ζωγραφίσει κυριολεκτικά την ψυχή μου. Οφείλω πάρα πολλά σε αυτόν τον τόπο από την λαϊκή σοφία που μεταδόθηκε σε μένα μέσα από τους παραμυθάδες του χωριού. Τα περισσότερα βιβλία μου τα ονομάζω κοινωνικά μυθιστορήματα με φόντο την ιστορία. Το ιστορικό μυθιστόρημα, όπως έχει καθιερωθεί, ασχολείται με τα «απορρίμματα» της ιστορίας, αλλά ασχολείται με έναν πολύ γοητευτικό τρόπο, γιατί πλησιάζει τους ανθρώπους. Οι ήρωες έρχονται και γίνονται οικεία πρόσωπα. Είναι η γιαγιά μας, η μάνα μας, ο παππούς μας, η αγαπημένη μας, κι έτσι πλησιάζουν πιο κοντά. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ να αναπλάθω τις παλαιότερες εποχές για να μπορεί ο αναγνώστης να τις κατανοήσει, να κρίνει τους ίδιους τους ήρωες, να κρίνει και τα ιστορικά γεγονότα με όσα ίσχυαν τότε και όχι με τον τρόπο που σκεφτόμαστε σήμερα ή τις γνώσεις που έχουμε σήμερα. Σε όλα μου τα βιβλία μου εκείνο που αναδεικνύεται είναι η ιστορία που γράφουν οι αφανείς, οι απλοί άνθρωποι. Για μένα έχει καθοριστική σημασία αυτό. Μέσα από την προφορική διδαχή από γενεά σε γενεά μεταφέρονται νοοτροπίες, συμπεριφορές και παθογένειες και έρχονται μέσα στις μέρες μας, ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουμε», ανέφερε.
Για αυτό που αναζητά κανείς επιστρέφοντας στη ρίζα του, πρόσθεσε:
«Η ίδια η ρίζα έχει να κάνει με βάθος χρόνου, έχει να κάνει με συναισθήματα, με συγκινήσεις, με εικόνες της παιδικής ηλικίας, ένα δέσιμο με τους προγόνους. Πέρα από εκεί όμως είναι το ίδιο το φυσικό τοπίο. Είναι κοντά και στην πόλη της Άρτας, οπότε υπάρχουν και οι ευκολίες στο να ψωνίσει κανείς, στο πρακτικό κομμάτι της υπόθεσης, οπότε έρχονται όλα μαζί να δέσουν. Τουλάχιστον όπως είπα 5 – 6 μήνες τον χρόνο, μένω στις Μελάτες».
Για το νέο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου», ανέφερε:
«Είναι ακριβώς αυτά τα χρόνια που έχω ζήσει εγώ. Δεν διαδραματίζεται στο χωριό μου, αλλά σε έναν μικρό οικισμό, παραποτάμιο. Εκεί ζει ο Άνδης. Επισκέπτεται το χωριό και η Θάλεια και ανάμεσα στα δυο παιδιά ξεκινάει ένας έρωτας που θα περάσει από χίλια κύματα. Βλέπουμε τα δυο παιδιά αυτά στην Άρτα, ο Άνδης να ζει μόνος του, κάτι που σήμερα είναι αδιανόητο να πλένει, να μαγειρεύει μόνος του κάθε δεκαπέντε μέρες, να πηγαίνει να βλέπει τους γονείς του και ακολούθως στην Αθήνα, στα Εξάρχεια. Φτάνει και στη Θεσσαλονίκη, στη Σκιάθο, στο Παρίσι. Το μυθιστόρημα παρακολουθεί αυτόν τον πολύ δυνατό, παράφορο έρωτα των δυο παιδιών, ο οποίος έχει πολλά σκαμπανεβάσματα. Έρχεται ένα παλιό έγκλημα στα τέλη της δεκαετίας του ’40, επί εποχής εμφυλίου, να ταράξει την αρμονική συνύπαρξη και να οδηγήσει κάποια στιγμή ακόμα και στη διάλυση αυτού του έρωτα.
Είναι αυτή οι έξωθεν παράγοντες που επηρεάζουν τις ζωές μας και ασχολείται και θεματικά το βιβλίο με αυτό, δηλαδή πως επηρεάζουν εξωγενείς -σε σχέση με τον καθένα μας- παράγοντες τη ζωή μας. Μιλάει για την ενδοοικογενειακή βία, ένα θέμα πάρα πολύ επίκαιρο και δυστυχώς στις μέρες μας συνεχίζονται. Είναι όμως ένα βιβλίο πολύ αισιόδοξο και το ονομάζω αισιόδοξη πτήση στην πτώση, τη συναισθηματική πτώση των καιρών μας».
www.ertnews.gr
