65 ισπανόγραφα μικροδιηγήματα από 10 ισπανόφωνες χώρες

65 μικροδιηγήματα από 10 ισπανόφωνες χώρες. 65 αστραπιαίες γεύσεις από την ισπανόγραφη μικρομυθοπλασία. Η ανάπτυξη που γνωρίζει στις μέρες μας το μικροδιήγημα −το τέταρτο πεζογραφικό είδος− στις ισπανόφωνες χώρες είναι εντυπωσιακή αν λάβει κανείς υπόψη του τον αριθμό και την ποιότητα των βιβλίων που εκδίδονται από συγγραφείς που ανήκουν σε διαφορετικές γενιές, τα πολυάριθμα βραβεία, τις ανθολογίες, τα συνέδρια και τα πανεπιστημιακά σεμινάρια ή την παρουσία του είδους στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Αφεθείτε, λοιπόν, στη μαγεία αυτών των μικρών και ταυτόχρονα ανεξάντλητων ιστοριών. 

Ο ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΣ

Όταν ξύπνησε, ο δεινόσαυρος ήταν ακόμη εκεί.

Αουγούστο Μοντερόσο, ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ (1959)

Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Εκείνος ο άνθρωπος ήταν αόρατος, αλλά κανείς δεν το πρόσεξε.

Γκαμπριέλ Χιμένες Εμάν, ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ (1981)

ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΗΤΑ

Δεν ερωτεύτηκε την ίδια, αλλά τη σκιά της. Θα την επισκεπτόταν την αυγή, όταν η αγαπημένη του ήταν μακρύτερη. 

Αλεχάντρο Χοντορόφσκι, ΧΙΛΗ (1995)

ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

Σε κάποιο έρημο μέρος του Ιράν υπάρχει ένας όχι και τόσο ψηλός πέτρινος πύργος, χωρίς πόρτα και παράθυρο. Στο μοναδικό δωμάτιο (που έχει χωμάτινο πάτωμα και σχήμα κυκλικό) υπάρχει ένα ξύλινο τραπέζι και ένας πάγκος. Σε αυτό το κυκλικό κελί, ένας άντρας που μου μοιάζει γράφει με χαρακτήρες που δεν καταλαβαίνω ένα μακροσκελές ποίημα για κάποιον άντρα που σε κάποιο άλλο κυκλικό κελί γράφει ένα ποίημα για κάποιον άντρα που σε κάποιο άλλο κυκλικό κελί… Η διαδικασία δεν έχει τέλος και κανείς δεν θα μπορέσει να διαβάσει αυτό που γράφουν οι φυλακισμένοι. 

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (1981)

ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Ο πρίγκιπας ήταν ξερακιανός, ασουλούπωτος, με νεκρική χλομάδα, που την τόνιζαν οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια. Επιπλέον ήταν αρκετά αδέξιος. Ωστόσο, ήταν εκεί, μπροστά στην Ωραία Κοιμωμένη, δίχως να τολμάει να τη φιλήσει. Όταν τελικά το έκανε κι εκείνη μισάνοιξε τα μάτια της, εκείνος είχε αφαιρεθεί ακολουθώντας με το βλέμμα μια πεταλούδα. Αυτό επέτρεψε στην Ωραία Κοιμωμένη να του ρίξει μια ματιά και να προσποιηθεί πως εξακολουθεί να κοιμάται. Είχε αποφασίσει να περιμένει μια δεύτερη ευκαιρία.

Χούλιο Ρικάρντο Εστέφαν, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (2009)

ΤΟ ΒΟΥΝΟ

Όταν ο Χουάν βγήκε στον κάμπο, εκείνο το ήσυχο πρωινό, το βουνό δεν ήταν στη θέση του. Η πεδιάδα απλωνόταν καινούρια, εντυπωσιακή, απέραντη, κάτω από τον ανατέλλοντα ήλιο, χρυσαφένια. Εκεί, από αμνημονεύτων χρόνων, ανέκαθεν υπήρχε ένα βουνό, κωνικό, γυμνό, βρόμικο, καφετί, μεγάλο, άχρηστο, άσχημο. Τώρα, με το ξημέρωμα, είχε εξαφανιστεί. Του Χουάν του άρεσε. Επιτέλους είχε συμβεί κάτι που άξιζε τον κόπο, σύμφωνα με το σκεφτικό του.

«Σ’ το ’λεγα εγώ», είπε στη γυναίκα του.
«Πράγματι. Έτσι θα μπορούμε να πηγαίνουμε πιο γρήγορα στο σπίτι της αδελφής μου».

Μαξ Άουμπ, ΙΣΠΑΝΙΑ (1954)

ΑΦΟΣΙΩΣΗ

Στα έξι του έχτισε ένα κάστρο στην άμμο και σήμερα, πολλά χρόνια μετά, μπορεί να δει κανείς εκεί έναν άντρα που με χέρια γερασμένα υπερασπίζεται εκείνη την κατασκευή από τη μανία της θάλασσας.                  

Χόρχε Τιμόσι, ΚΟΥΒΑ (1997)

ΕΡΩΤΑΣ 77

Κι αφού κάνουν ό,τι κάνουν, σηκώνονται, πλένονται, πουδράρονται, παρφουμάρονται, χτενίζονται, ντύνονται, και έτσι, σταδιακά, γίνονται ξανά αυτό που δεν είναι.

Χούλιο Κορτάσαρ, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (1979)

ΜΙΑ ΖΩΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗ

Τον είδε να περνά σ’ ένα βαγόνι του μετρό και κατάλαβε ότι ήταν ο άντρας της ζωής της. Φαντάστηκε να μιλάει, να δειπνεί, να πηγαίνει σινεμά, να πλαγιάζει, να ζει μαζί του. Έπαψε να την ενδιαφέρει. 

Μπεατρίθ Πέρεθ-Μορένο, ΙΣΠΑΝΙΑ (2001)

Η ΠΛΑΝΗ

Τη γνώρισε σ’ ένα μπαρ και στο ξενοδοχείο τής έβγαλε βίαια την προκλητική μπλούζα, τη στενή φούστα, τις ψηλοτάκουνες γόβες, τις μεταξωτές κάλτσες, τις ζαρτιέρες, τα βραχιόλια και τα κολιέ, τον κορσέ, το μακιγιάζ, και μόλις της έβγαλε τα μαύρα γυαλιά, έμεινε ολομόναχος.

Μαρσιάλ Φερνάντες, ΜΕΞΙΚΟ (2001)

ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Κάθε φορά που ετοιμάζομαι να μπω ή μόλις έχω βγει από το σπίτι, μου φαίνεται ότι χτυπάει το τηλέφωνο. Ωστόσο, με το που ανοίγω την πόρτα, αμέσως σταματάει. Μου τηλεφωνούν μόνο όταν λείπω.

Κάρλος Βιτάλε, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (1997)

ΡΙΖΩΜΑ

Δεν θέλω να μοιάσω στα δέντρα, που ριζώνουν σ’ έναν τόπο και δεν μετακινούνται, παρόλο που ψηλώνουν και στεριώνουν κατά πως λένε, αλλά στον άνεμο, στο νερό, στον ήλιο, στους γύπες που πετούν πάνω από το χωριό μου, σε ό,τι κινείται αδιάκοπα.          

Φερνάντο Αΐνσα, ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ (2009)

ΤΟ ΑΥΡΙΟ

Οι γονείς μου όλη τους τη ζωή σκέφτονταν το αύριο. Να σκέφτεσαι το αύριο· να αποταμιεύεις για το αύριο, μου έλεγαν. Αλλά το αύριο δεν ερχόταν. Περνούσαν οι μήνες και τα χρόνια και το αύριο δεν ερχόταν. Σήμερα, βέβαια, οι γονείς μου έχουν πια πεθάνει και το αύριο ακόμα να ’ρθει.     

Χούλιο Γιαμαθάρες, ΙΣΠΑΝΙΑ (2011)

ΑΓΓΕΛΟΙ

Γερμένοι ο καθένας τους σε μια γωνιά του κρεβατιού το έβλεπαν κάθε βράδυ να κάνει την προσευχή του και να κοιμάται. Κάποια στιγμή θέλησαν να του φανερωθούν. Το παιδί έμπηξε τις φωνές και η μητέρα του προσπάθησε να το πείσει ότι δεν υπάρχουν τέρατα. Εκείνοι, ντροπιασμένοι, κατέβασαν το κεφάλι και έκρυψαν την ασχήμια τους πίσω από τα φτερά τους.

Εσπίδο Φρέιρε, ΙΣΠΑΝΙΑ (2001)

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ

Κοιτάχτηκαν και ερωτεύθηκαν κεραυνοβόλα. Εκείνη είχε μακριούς και κοφτερούς κυνόδοντες. Εκείνος είχε μαλακό και απαλό δέρμα: ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο.        

Πόλι Ντέλανο, ΧΙΛΗ (1975) 

ΝΕΕΣ ΚΟΜΜΩΣΕΙΣ

Μητέρα και κόρη βγαίνουν από το κομμωτήριο, ανανεωμένες και καμαρωτές. Στη νέα της κόμμωση, η μητέρα εναποθέτει την επιθυμία της για αλλαγή· η έφηβη κόρη, τη λαχτάρα της να επιταχύνει το χρόνο. Για μερικά λεπτά περπατούν σιωπηλές κοιτάζοντας φευγαλέα σε παράθυρα και βιτρίνες το ονειρεμένο τους είδωλο. Με το που στρίβουν όμως στη γωνία, τις περιμένουν η βροχή και ο αέρας για να τις ενώσουν στην καταστροφή. Πιασμένες αγκαζέ, τσαλαπατώντας την εικόνα τους στα βροχόνερα, συνεχίζουν το δρόμο τους πιο ανάλαφρες, απελευθερωμένες από το βάρος της προσδοκίας.

Άνα Πέρεθ Κανιαμάρες, ΙΣΠΑΝΙΑ (2009)

ΤΟ ΤΟΥΝΕΛ

Υπολόγισε ότι είχε ήδη ξημερώσει. Πίστευε μάλιστα ότι έβλεπε το φως να τρυπώνει από τις γρίλιες και άνοιξε το παράθυρο. Όμως πίσω από το παράθυρο υπήρχε άλλο, και πίσω του άλλο, και άλλο, άλλο, άλλο… που άνοιγαν αδιαλείπτως καθώς σερνόταν στο τούνελ που σχημάτιζαν τα κενά.

Αντόνιο Φερνάντεθ Μολίνα, ΙΣΠΑΝΙΑ (1973)

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΡΟΜΟΥ

Ξύπνησα φρεσκοξυρισμένος.    

Αντρές Νέουμαν, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (2009)

Η ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Ο Μποράν καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Πέρασαν τα χρόνια. Πέθαναν οι δεσμοφύλακες και οι αντικαταστάτες των δεσμοφυλάκων. Εξαφανίστηκε το ανθρώπινο είδος. Τα ατσαλένια κάγκελα διαλύθηκαν από τη συνεχή και αδυσώπητη διάβρωση του αέρα. Τότε ο Μποράν απέδρασε. «Ήταν απλώς θέμα χρόνου», μονολόγησε.

Άνχελ Ολγόσο, ΙΣΠΑΝΙΑ (1999)

ΣΚΥΛΟΣ

Ο σκύλος μου δεν ξέρει ότι είναι σκύλος. Η συμπεριφορά του είναι σχεδόν ανθρώπινη. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι όταν μου βάζει το κολάρο για να με βγάλει βόλτα. Πάντα του γαυγίζω.            

Πέπε Μαέστρο, ΙΣΠΑΝΙΑ (2011) 

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙ ΑΣΤΕΙΟΥ

Σε κάποια μεγάλη λεωφόρο κάποιας μεγάλης λατινοαμερικάνικης πόλης, κάποιος περιμένει να τη διασχίσει. Καθηλωμένος στην άκρη του πεζοδρομίου, μπροστά στην αδιάκοπη ροή αυτοκινήτων, ο πεζός περιμένει δέκα λεπτά, είκοσι λεπτά, μία ώρα. Γυρίζει τότε το κεφάλι του και βλέπει έναν άντρα ακουμπισμένο στον τοίχο να καπνίζει. Και τον ρωτάει:      

«Συγγνώμη, τι πρέπει να κάνω για να περάσω απέναντι;»
«Δεν ξέρω. Εγώ σ’ αυτή τη μεριά γεννήθηκα».                            

Εδουάρδο Γκαλεάνο, ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ (1998)

ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ

Καθισμένοι κοιτούσαν προς έναν ορίζοντα από μπουκάλια, γυάλινα ποτήρια και πιάτα με μεζέδες. Εκείνη τσιμπολογούσε μια φρατζόλα φρεσκοψημένο ψωμί. Εκείνος, φορώντας ένα μαύρο μπερέ, πάλευε να ξεριζώσει τα δάχτυλα του χεριού του. Στο τραπέζι δύο ποτήρια κόκκινο κρασί από τα οποία ίσα που έπιναν καμιά γουλιά. Βήχας και πρόσωπα ρυτιδιασμένα. Ιστορίες ήδη ειπωμένες. Σε μια αιώνια σιωπή. 

Άλεξ Οβιέδο, ΙΣΠΑΝΙΑ (2012)

ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ ΜΕ ΑΡΧΕΣ

Υπέρμαχος της φυσικής ζωής, χορτοφάγος, φανατικός της ανακύκλωσης, απέχων από το αλκοόλ και ακτιβιστής του αντικαπνιστικού αγώνα, ο Αμπούλιο Σοτέλες δεν άργησε πολύ να απαρνηθεί ακόμα και το σεξ για να αποφύγει οποιαδήποτε μολυσματική επαφή με άλλους ανθρώπους (μόνο σε στιγμές μεγάλης απελπισίας παραδινόταν σε αυνανιστικές πρακτικές, πάντα σύντομες και σπανίως ηδονικές).

Διαρκώς ανικανοποίητος από αυτή τη γεμάτη απαρνήσεις ζωή, ο Αμπούλιο χάρισε τελικά τα λιγοστά υπάρχοντά του και κατέφυγε σε μια μικρή σπηλιά, όπου αφιερώθηκε στο διαλογισμό. Πέθανε κατασπαραγμένος από τα δόγματά του.

Νταβίδ Ρόας, ΙΣΠΑΝΙΑ (2007)

ΕΓΓΑΜΟΣ ΒΙΟΣ

Στο τρένο συνάντησα μια δεσποινίδα με ξανθά μαλλιά που μου είπε ότι ήμουν ο άντρας της ζωής της. Στην αρχή την πίστεψα, αλλά έπειτα είδα τον ελεγκτή να πλησιάζει και πρόσεξα ότι εκείνη δεν είχε εισιτήριο. Όπως θα έκανε κάθε ιππότης, της το πλήρωσα χωρίς δεύτερη σκέψη. Στο υπόλοιπο ταξίδι δεν ανταλλάξαμε κουβέντα. Μόλις κατεβήκαμε στον τελευταίο σταθμό, ζήτησα διαζύγιο.

Αλεχάντρο Μπεντιβόλιο, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (2008)

ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ

Η γαλλίδα μουλάτα Κλαρίς κάνει τατουάζ ένα πιστόλι σε κάθε έναν από τους τροφαντούς γλουτούς της, ακολουθώντας το τελετουργικό της μεγάλης μάγισσας των Μπόκας δελ Τόρο, καθώς έτσι θα προστατευόταν από τον κατά συρροή, και κατά συνήθεια, βιαστή που ξεπάστρευε λευκές, Ινδιάνες, μουλάτες και μιγάδες.

Όταν δέχθηκε επίθεση στην ερημική παραλία, υπό το φως της συνένοχης σελήνης, υπερασπίστηκε τον εαυτό της βγάζοντας γρήγορα το μπικίνι. Η αστυνομία έμεινε κατάπληκτη από τον εύκολο θάνατο του ψυχοπαθούς· ακόμα δεν έχει εντοπίσει το όπλο του εγκλήματος. 

Χοσέ Κόρδοβα, ΠΑΝΑΜΑΣ (2008)

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Τους ακούω να συνουσιάζονται όλη την ώρα, πίσω από τον τοίχο του δωματίου μου. Ίσως έπρεπε να τους είχα εντοιχίσει χώρια.

Όσκαρ Σιπάν, ΙΣΠΑΝΙΑ (2009)

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

Έκαναν αχαλίνωτο σεξ. Φιλήθηκαν και βγήκαν για δείπνο. Κρατήθηκαν από το χέρι στο σινεμά και περπάτησαν κάτω από την έναστρη νύχτα. Ήπιαν μαζί έναν καφέ εκείνο το βροχερό απόγευμα, γέλασαν αμήχανα, κάτι στον άλλο τους τράβηξε, θέλησε να μάθει πώς λεγόταν πριν ρωτήσει την ώρα. Απομακρύνθηκαν και δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ. 

Καρολίνα Φερνάντες, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (2012)

ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ

Σύμφωνα με τις διδαχές της μητέρας της, όταν αισθάνθηκε τον Πρίγκιπα να πλησιάζει, χαμήλωσε το βλέμμα. Έπειτα θέλησε να τον δει, εκείνος όμως είχε εξαφανιστεί. Τότε έκλαψε και καταράστηκε τη μητέρα της γιατί κατάλαβε ότι, όπως και εκείνη, θα έπρεπε να παντρευτεί έναν άντρα σαν τον πατέρα της.

Τομάς Αράους, ΜΕΞΙΚΟ (1970)

ΒΕΛΟΝΙΕΣ

Μαζεύω από κάτω το δέρμα μου και προσπαθώ να καλύψω τους μυς μου με αυτό, μα κάθε κίνηση καίει σαν έγκαυμα. Λες κι αυτό το δέρμα δεν είναι πια δικό μου, λες και τη στιγμή που το έβγαλα για να επινοήσω μια νέα γύμνια μαζί σου, πήρε μια άλλη μορφή, μιας άλλης γυναίκας. Παίρνω κλωστή και βελόνα και με πόνο ράβω την επιδερμίδα πάνω στο σώμα μου. Με κάθε πισωβελονιά ορκίζομαι πως δεν θα μείνω με ανοιχτές πληγές ποτέ ξανά.

Φρανσίσκα Ροντρίγκες Αγκιλέρα, ΧΙΛΗ (2017)

ΕΙΣΤΕ ΞΥΠΝΙΟΣ;

Αν η απάντησή σας είναι ναι, λυπάμαι που σας το λέω αλλά δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο να αξίζει τον κόπο να σηκωθείτε σήμερα από το κρεβάτι σας. Αλλά αν επιμένετε, γεγονός το οποίο σας τιμά, κάντε μου τη χάρη να τα κάνετε όλα σωστά, ώστε αύριο κάποιος άλλος να ξυπνήσει γνωρίζοντας ότι κάποιος έκανε ό,τι μπορούσε. 

Σεσίλια Εουδάβε, ΜΕΞΙΚΟ (2017)

ΤHΛΕΣΤΟΧΟΙ

Και τότε έφθασαν οι ελεύθεροι σκοπευτές και ακροβολίστηκαν σε όλες τις ταράτσες. Την ημέρα δεν μπορούσαμε να βγούμε από φόβο μην φάμε το κεφάλι μας. Αλλά ούτε και το βράδυ, γιατί υπήρχε ακόμα μεγαλύτερος κίνδυνος να σου ’ρθει καμιά αδέσποτη και να ψυχορραγείς επί ώρες πεσμένος στην άσφαλτο, και να μην τολμάει κανείς να σε βοηθήσει. Δεν βγαίναμε. Δεν κοιτάζαμε έξω από τα παράθυρα. Δεν μιλάγαμε για όσα συνέβαιναν. Κανείς δεν έκανε το παραμικρό για να αλλάξουν τα πράγματα. Βλέπαμε τηλεόραση.

Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρενχέλ, ΙΣΠΑΝΙΑ (2013)

ΑΙΣΘΗΜΑ ΕΝΟΧΗΣ

Ήταν κάποτε ένας άντρας που πήγε για πρώτη φορά σε μπουρδέλο. Μπαίνει, λοιπόν, και για να μην νιώσει και τόσο ένοχος, διαλέγει το κορίτσι που μοιάζει περισσότερο στη σεβαστή του μητέρα.

Σέρζι Πάμιες, ΙΣΠΑΝΙΑ (2000)

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΟΥ ΚΟΨΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ

Από τότε που βγήκαν φτερά στην πλάτη μου, αισθάνομαι αιθέρια· ικανή να ανυψωθώ και να πετάξω. Από τότε που μου βγήκαν φτερά βάλθηκαν να με κλειδαμπαρώσουν. Μου προσφέρουν ένα κόκκινο αυτοκίνητο, μια μόνιμη δουλειά, ένα σπίτι ibidem, μια θέση, ένα γραφείο, τι να σας λέω…

Μου προσφέρουν τα πάντα. Επειδή ζηλεύουν τα φτερά μου.

Ντίνα Γκριχάλμπα, Μεξικό (2012)

ΝΤΙΒΑΝΙ

Το νευρωτικό μυρμήγκι της μυρμηγκοφωλιάς επισκεπτόταν για πολύ καιρό τον ψυχαναλυτή του. Παραπονιόταν για τη μοίρα του, κατηγορούσε τους προγόνους του που ήταν όπως ήταν, κι όλους τους θεούς της γης επειδή δεν είχε γεννηθεί πεταλούδα. Όταν ο ψυχαναλυτής τού είπε πως η λύση για τη νεύρωσή του ήταν να αποδεχθεί τη ζωή έτσι όπως είναι, εκείνο ένιωσε εντελώς εξαπατημένο. Και με το δίκιο του. Ο ψυχαναλυτής, τη νύχτα και στα κρυφά, συνέχιζε την προσπάθεια να πετάξει σαν λιβελούλα, χωρίς κανένα αίσθημα ενοχής ωστόσο.

Μαριάσουν Λάντα, ΙΣΠΑΝΙΑ (2014)

ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ

Χθες βράδυ ήρθα στα χέρια με τον ίδιο μου τον εαυτό. Τσακώθηκα μπροστά στον καθρέφτη και κατέληξα να με στείλω να κοιμηθώ στον καναπέ, για τιμωρία. Δεν με αντέχω άλλο.

Χόρχε Φ. Ερνάντες, ΜΕΞΙΚΟ (2012)

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ, Ο ΓΙΟΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ, ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΣΥΖΥΓΟΥ ΣΟΥ

Είσαι στο σπίτι, και είναι νύχτα, και σβήνεις το τελευταίο φως. Τι περίεργο: ξαφνικά τα πάντα εξαφανίζονται.

Πέδρο Ουγκάρτε, ΙΣΠΑΝΙΑ (2012)

Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ

Η εφεύρεση της μηχανής της αναστροφής του χρόνου αποδίδεται στον Ερνστ Μίλερ (1941-1867).

Ζόρντι Μασό Ραόλα, ΙΣΠΑΝΙΑ (2012)

Ο ΧΙΜΠΑΤΖΗΣ

Ο χιμπατζής δραπέτευσε από το ζωολογικό κήπο και βρήκε καταφύγιο στο σπίτι μου. Με το βλέμμα με παρακάλεσε να τον προστατέψω και να μην τον καταδώσω. Τον λυπήθηκα. Από εκείνη τη στιγμή, το ενοχλητικό ζώο έχει βαλθεί να μιμείται όλες μου τις κινήσεις. Έμαθε να συμπεριφέρεται σωστά στο τραπέζι, μαγειρεύει συμπαθητικά και οι συνήθειες υγιεινής του είναι αρκετά αξιοπρεπείς. Όμως χρειάστηκε να τον σταματήσω όταν προσπάθησε να πλαγιάσει με τη σύζυγό μου: ενοχλημένος, άρχισε να μας παρακολουθεί και να καταγράφει τις εντυπώσεις του σε ένα σημειωματάριο.

Αλεχάντρο Ραμίρες, ΚΟΛΟΜΒΙΑ (2010)

O ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΟΡΑΤΟΥ ΖΩΟΥ

Το –ιδιαίτερο και άνευ σημασίας– γεγονός ότι δεν το βλέπεις, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει, ή πως δεν βρίσκεται κάπου εκεί, να σε παραμονεύει από κάποιο σημείο της λευκής σελίδας, πάντα έτοιμο και ανυπόμονο να ορμήσει πάνω στη στραβομάρα σου.

Γουιλφρέδο Ματσάδο, ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ (1992)

ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Σκέφτηκε ότι ίσως ήταν καλύτερα το διαζύγιο. Το σκέφτηκε μόλις για ένα λεπτό, γιατί δεν είχε πολύ χρόνο για να ξεφορτωθεί το πτώμα.

Γκαμπριέλα Αγκιλέρα, ΧΙΛΗ (2011)

Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

Το πρωί της έκλειψης ξημέρωσε με έναν αέρα κρύο και γκρίζο· ακούστηκαν οι τρομπέτες και το ξύλο ξαναπρασίνισε· καρέκλες, ντουλάπες, πατώματα, παράθυρα και πόρτες έγιναν τόσο πράσινα που άρχισαν να μοσχοβολούν. Οι γονείς, οι παππούδες, οι προπαππούδες επέστρεψαν… Έγινε τέτοιος χαμός εκείνη τη μέρα…

Χαβιέρ Ταφούρ Γκονσάλες, ΚΟΛΟΜΒΙΑ (1992)

TO ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Γκιγέρμο Σαμπέριο, ΜΕΞΙΚΟ (1990)

ΔΟΚΙΜΗ ΠΤΗΣΗΣ

Αν, παρόλο που έχει εξατμιστεί όλο το νερό, ο κολυμβητής εξακολουθεί να επιπλέει, δεν χωράει καμία αμφιβολία: πρόκειται για άγγελο.

Εουχένιο Μαντρίνι, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (2001)

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ

7 δεκαετίες. 6 δουλειές. 5 απιστίες. 4 εγχειρήσεις. 3 παιδιά. 2 καρδιοχτύπια. 1 ανάσα.

Άνχελ Ολγόσο, ΙΣΠΑΝΙΑ (2007)

Η ΤΡΥΠΑ

Δεν είχαν περάσει τρία λεπτά που έσκαβε στην άμμο, όταν η τρύπα κατάπιε το φτυαράκι του. Σαστισμένο, το παιδί κοίταξε τη μητέρα του. Η γυναίκα το είδε να βυθίζεται, έτρεξε, πρόφτασε τρομοκρατημένη να το αρπάξει από τα χέρια και βυθίστηκε μαζί του. Οι άλλοι λουόμενοι δεν είχαν προλάβει καν να αντιδράσουν, και η τρύπα καταβρόχθιζε ήδη μια ομπρέλα θαλάσσης. Κοιτάχτηκαν εμβρόντητοι, είδαν ότι και οι ίδιοι παρασύρονταν προς τα εκεί και μ’ ένα προαιώνια θαμμένο ένστικτο που μόλις είχε εκδηλωθεί, διαισθάνθηκαν ότι δεν υπήρχε τρόπος να σωθούν. Ήταν τόσο φυσικό όσο ένα ηλιοβασίλεμα: ο κόσμος αναστρεφόταν. Πολλοί προσπάθησαν να ξεφύγουν, σαν σε αργή κίνηση, με την ίδια αγωνία που κυριεύει τα ζώα όταν μάταια προσπαθούν να προφυλαχθούν από μια καταιγίδα. Αλλά η άμμος κυλούσε όλο και πιο γρήγορα, και όλοι στο τέλος έπεσαν χωρίς να προβάλουν αντίσταση. Με τη σειρά τους, γκρεμίστηκαν στην τρύπα σπίτια, πόλεις, βουνά. Με τον ίδιο τρόπο που ένα αόρατο χέρι γυρίζει ανάποδα το μανίκι ενός πουκαμίσου, μια ισχυρή δύναμη τραβούσε προς τα μέσα το δέρμα του κόσμου, αντιστρέφοντάς τον. Και όταν τα τελευταία κουρελιασμένα ξέφτια των θαλασσών και των στεριών καταποντίστηκαν, η τρύπα ρούφηξε τον εαυτό της. Δεν άφησε καν μια ανεπαίσθητη οπή στον χώρο, μόνο το απόλυτο κενό, ομοιογενές και σιωπηλό, την αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι ο κόσμος ήταν το αντίστροφο του τίποτα.

Ραούλ Μπράσκα, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (1994)

ΤΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ

Ξύπνησε άγρια χαράματα με έντονα χτυποκάρδια, ένιωθε σαν να ήταν ξαπλωμένος πάνω σ’ ένα ζώο ζωντανό. Έντρομος συνειδητοποίησε πως το στρώμα παλλόταν έτσι που θύμιζε ζώο ζωντανό, μαλακό, αδιόρατα κινούμενο. Θα ήταν άραγε επιθετικό μαζί του; Θα τυλιγόταν γύρω του για να τον φάει με την ησυχία του; Ο τρόμος ήταν ένας κρύος ιδρώτας που μούσκευε το στρώμα και το έτρεφε, έτσι ακίνητος να ακούει εκείνο το ζώο από κάτω του τα ξημερώματα.    

Σούσο δε Τόρο, ΙΣΠΑΝΙΑ (2000)

ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Ο άντρας που αγάπησα έγινε φάντασμα. Μου αρέσει να του βάζω πολύ μαλακτικό, να τον σιδερώνω με το ατμοσίδερο και να τον χρησιμοποιώ ως κατωσέντονο τα βράδια που έχω κάποιο πολλά υποσχόμενο ραντεβού.

Πατρίθια Εστέμπαν Ερλές, ΙΣΠΑΝΙΑ (2009) 

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

«Ήρθα σε γάμου κοινωνίας με αυτόν τον άντρα», δήλωσε η γυναίκα ενώπιον του δικαστή, «γιατί ήταν εποχή επιδημίας και είχαν απομείνει μόνο αντιγριπικά εμβόλια».

Λάουρα Νικάστρο, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (2010)

ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ

Μην φοβάσαι, θα πετάξει, έχει κληρονομήσει τα γονίδιά μας, λέει ο ακροβάτης τραπεζίου. Και από το πιο ψηλό σημείο ρίχνει την κόρη τους, μικρό μωρό ακόμα, στο κενό, προς την τρομοκρατημένη και άπιστη μητέρα. Δεν θα ’πρεπε να φοβάται: με το χάρισμα του πραγματικού της πατέρα, του ταχυδακτυλουργού, το κοριτσάκι πράγματι πετάει. Ή τους κάνει να πιστέψουν ότι πετάει. 

Άνα Μαρία Σούα, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (2011)

ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ

Σπάραζε την καρδιά ένα γκρίζο ψιλόβροχο. Ατέρμονο. Τότε πέρασε εκείνος ο συμμαθητής μου από το δημοτικό με το τρυφερό χαμόγελο και το ποδήλατο που του πέφτει μεγάλο.

Νέλιδα Κάνιας, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (2019)

ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ

Τέντωσα τον λαιμό μου όσο πιο πολύ μπορούσα και στον αέρα τσάκωσα την κραυγή σου. Άνοιξα το στόμα μου, ορθάνοιχτο, και την κατάπια.
Έλα, πάρε, σου χαρίζω τη σιωπή μου.

Μαρία Ινές Σαλντίβαρ, ΧΙΛΗ (2019) 

Ο MAΚΕΛΑΡΗΣ

Εξακολουθώ να πιστεύω στα χάπι εντ.

Νιέβες Όρτι, ΙΣΠΑΝΙΑ (2014)

ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ

Λέγεται ότι ο Άτλας, πεσμένος στα γόνατα και εξαντλημένος από το βάρος της Γης, στήριξε την υδρόγειο σ’ έναν από τους ώμους του. Στο σημείο της επαφής, η Ατλαντίδα εξαφανίστηκε κάτω από τα νερά.

Ριγομπέρτο Ροντρίγκες, ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ (2004)

ΤΟ ΧΤΑΠΟΔΙ

Έχω την ικανότητα να προσανατολίζομαι χάρη στην όσφρησή μου, έχω δύο μάτια πολύ εξελιγμένα και χρησιμοποιώ την αφή για να φλερτάρω με τα θηλυκά. Αλλάζω χρώματα ανάλογα με τη διάθεσή μου, γίνομαι άσπρο όταν είμαι πολύ φοβισμένο και κόκκινο όταν τσαντίζομαι. Επίσης, όταν με απειλεί κάποιος κίνδυνος, αφήνω γύρω μου ένα σύννεφο από μελάνι με τον ίδιο τρόπο που ορισμένοι άνθρωποι, σε παρόμοιες περιστάσεις, προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από τις κατάλληλες λέξεις. Πιστεύω ειλικρινά (και δεν το λέω για να καυχηθώ) ότι δεν είμαστε και τόσο διαφορετικοί. Αυτό που με διαφοροποιεί τελικά από τους ανθρώπους είναι ότι εγώ έχω οκτώ πόδια.

Χαβιέρ Τομέο, ΙΣΠΑΝΙΑ (2000)

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΝ 

Έτσι συμφωνήσανε. Τις ζυγές μέρες εκείνη θα μετατρεπόταν σε εκείνον και εκείνος σε εκείνη. Φτιαγμένοι καθώς ήταν από το ίδιο υλικό, δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου. Στο κάτω κάτω, είναι φυσιολογικό να βαριέται κανείς να είναι συνεχώς το ίδιο πράγμα.

Σεσίλια Μπεατρίς Εσκομπάρ, ΕΛ ΣΑΛΒΑΔΟΡ (2016)

ΕΝΑΕΡΙΑ ΑΓΑΠΗ

Οι ακροβάτισσες του τσίρκου αγαπούν πάντα τις γυναίκες που παίζουν ακορντεόν στις γωνίες οποιασδήποτε πόλης.

Ρομπέρτο Γκαρσία ντε Μέσα, ΙΣΠΑΝΙΑ (2014)

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΛΗΓΗ

Για να μπορέσεις να δεις τα πράγματα από την οπτική μου γωνία, ξερίζωσα τα μάτια μου και τ’ άφησα επάνω στο γραφείο σου.

Κλάουδια Αντράδε Καρένιο, ΧΙΛΗ (2014)

ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΕΙΣ

Συνήθιζε να επιστρέφει κάθε τόσο στο χωριό της. Ο κεντρικός δρόμος, που οδηγούσε στο σπίτι της, δεν είχε ασφαλτωθεί ακόμη, και εξακολουθούσε να σκιάζεται από τις ίδιες μουριές της παιδικής της ηλικίας.
Στις αργόσυρτες συζητήσεις με τον πατέρα της, επιτέλους όλο και λίμαρε την απόσταση που ανέκαθεν τους χώριζε.
Ύστερα ξυπνούσε.

Ροσάλμπα Κάμπρα, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (2008)

ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ

Όταν έφτανε στο σπίτι της, έτσι όπως της είχαν μάθει από μικρή, ξεντυνόταν και έβγαζε την ψυχή της για να τη φυλάξει στην ντουλάπα.

Άνχελ Γουάτσε, ΙΣΠΑΝΙΑ (2006)

ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ

Πρέπει να είσαι λίγο αλητάμπουρας για να σου κάθεται καλά το καπέλο.

Ραμόν Εντέρ, ΙΣΠΑΝΙΑ (2007)

ΣΤΗΝ ΚΙΡΚΗ

Ω Κίρκη, σεβαστή Θεά! Ακολούθησα πιστά τις οδηγίες σου. Όμως δεν έβαλα να με δέσουν στο κατάρτι όταν διακρίναμε το νησί των Σειρήνων γιατί ήμουν αποφασισμένος να χαθώ. Στη μέση της σιωπηλής θάλασσας βρισκόταν το μοιραίο λιβάδι. Έμοιαζε με φορτίο από βιολέτες  που περιπλανιέται στο πέλαγος.

Ω Κίρκη, ευγενική Θεά με την ωραία κόμη! Η μοίρα μου είναι σκληρή. Παρ’ όλο που ήμουν αποφασισμένος να χαθώ, οι Σειρήνες δεν τραγούδησαν για εμένα.

Χούλιο Τόρι, ΜΕΞΙΚΟ (1917)

ΡΟΥΤΙΝΑ

Τραβάω την τελευταία τζούρα και σβήνω το τσιγάρο προσεκτικά στο παλιό τσίγκινο τασάκι. Ζητάω λίγο νερό για να καλύψω τη γόπα: απεχθάνομαι την ταγκή οσμή των αποτσίγαρων, αυτή την ενοχλητική μυρωδιά που γίνεται πιο έντονη όσο περνάει η ώρα, κυρίως σε μικρούς χώρους σαν αυτόν, κάποιες κρύες και βροχερές μέρες σαν τη σημερινή. «Δεν υπάρχει νερό». Τι να κάνουμε… Σηκώνομαι, κουμπώνω επιμελώς το σακάκι μου και βγαίνω συνοδευόμενος από τους δεσμοφύλακές μου στη σκοτεινή αυλή, στο γκρίζο παραλληλόγραμμο με τα δακρυσμένα σύννεφα, στον γεμάτο τρύπες από τους πυροβολισμούς τοίχο.

Ρόσα Μοντέρο, ΙΣΠΑΝΙΑ (2006)

ΤO ΓΡΑΜΜΑ 

Κάθε πρωί φτάνω στο γραφείο, κάθομαι, ανάβω το φως, ανοίγω το χαρτοφύλακα και πριν ξεκινήσω την καθημερινή μου εργασία, γράφω μια σειρά στο μακροσκελές γράμμα, όπου επί δεκατέσσερα χρόνια εξηγώ διεξοδικά τους λόγους της αυτοκτονίας μου.

Λουίς Ματέο Ντίεθ, ΙΣΠΑΝΙΑ (1993)

Η ΕΝΤΑΣΗ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ

Από την πολλή ομφαλοσκόπηση, μου βγήκε ένα μάτι που με κοιτάζει. Τώρα που γίναμε δύο, κανείς δεν μπορεί να με κατηγορήσει για εγωκεντρισμό. 

Φαμπιάν Βίκε, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (2008)

ΞΥΠΝΗΜΑ

Ξύπνησε κουρασμένος, όπως κάθε μέρα. Ένιωθε σαν να είχε περάσει από πάνω του ένα τρένο.
Άνοιξε το ένα μάτι και δεν είδε τίποτα. Άνοιξε το άλλο και είδε τις γραμμές.

Νορμπέρτο Κόστα, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (1997)